Een dooie mus

Van een employee van Time Promotion kreeg ik een Email, waarin me een maandelijkse vergoeding in het vooruitzicht werd gesteld als ik een advertentie of een artikel (?) op Vroeg of Laat zou plaatsen. Aangezien ik in principe niet op geld verdienen spuug en dit soort voorstellen me meteen een zonnebril doen opzetten om me niet door de schitterende toekomstvisoenen te laten verblinden, wilde ik, door schade en schande wijs geworden, toch eerst wat meer informatie en daar vroeg ik dan ook om, met de toevoeging, dat Vroeg of Laat een onafhankelijk weblog is, met volledige dichterlijke en prozaïsche vrijheid voor de schrijvers. Daarop volgde een Email met: "Nadat wij uw website nader hadden bekeken, zijn wij tot de conclusie gekomen dat uw site helaas niet geschikt is voor onze advertenties."
Buiten de incorrecte werkwoordsvorm "hadden" vraag ik me toch af of ze dat niet hadden kunnen onderzoeken voordat ze me deze dooie mus overhandigden. Dus voor u, waarde lezer, om even indirect mijn frustratie te uiten over mijn verbindingloosheid met het internet, deze korte mopperpost.

Weer een stukje gouden toekomst achter me.
DG Zet zijn zonnebril af.

Nieuwe woningblues

Off line schrijven is vreemd. Het voelt wat kil en doods aan, Een beetje eenzaam, wat mede veroorzaakt wordt doordat ik vandaag mijn nieuwe (zolder)kamer heb betrokken. Nou ja, betrokken is een groot woord - ik heb mijn slaap- en toiletspullen erheen gebracht en zit nu, na de electra te hebben aangesloten, op mijn matras de balans op te maken, mijn trouwe, portable vriend en metgezel op schoot. En ook al is er geen onbeveiligd netwerk in de buurt om op in te haken, het verlichte beeldscherm maakt toch de kamer al wat minder afstandelijk en wat meer "thuis".

Vier bij drie en een halve meter, blauwe vaste vloerbedekking, twee gammele nachtkastjes en twee rechte stoelen, nepbarok met poepbruine bekleding. Schilderspullen en gereedschap in de hoek, de muur ooit half gewit over een behang met verticale, geelblauwe banen. Twee schuiframen naar een drukke verkeersweg op het noorden. Een plafonnière (schrijf je dat zo?) zonder kap aan het plafond en een deur waar het slot uit is gebroken door een kennis van de hoofdbewoonster die er, na verlies van sleutels door de laatste, een koevoet tussen zette in plaats van een loper te zoeken voor het ouderwetse slot.

Opruimen. Stof afnemen. Ouwe rotzooi naar buiten brengen. Het hoeft niet snel te gaan, als het maar de goede kant opgaat. Een half uur denken scheelt 10 uur werken, dus doe ik het rustig aan. Rome is niet in één dag gebouwd enzovoorts blablabla, tijd dus om nog even naar Appie te fietsen voor een paar blikjes bier. De rest van de avond is voor inwijding en contemplatie.

hm....

Een grote stapel tijdschriften uit 2000 en 2001. Story/Privé's, Hola/Hallo's, Breaks, hitkranten alsook body-, hair- en stylingbladen verdwijnen in de vuilniszak naar de overloop. Revu's, Aktueels, en enkele onbestemde engelse (sensatie)bladen houd ik apart voor in de verloren uurtjes. Jammer genoeg geen HP's, Elsevieren of VN's (sorry hoor, maar ik krijg de naam niet voluit geschreven), daar staan nog wel leuke puzzels in, maar in een verdwaalde Volkskrantbijlage lees ik een interview met Willem Oltmans, na zijn genoegdoening van 15 miljoen.... gulden toen nog. Wat droop het kinderlijke en flauwe cynisme van de interviewer er toen al vanaf en zet hij Oltmans neer als een groot kind. Over Willem Oltmans wil ik hier niets zeggen, misschien een volgende keer, maar gatverderrie, wat een infantiel amateurisme spreekt er uit de interviewstijl.

Het is alweer laat. Het verkeerslawaai neemt wat af en een laatste tram klingelt snerpend de bocht door. In het huis is het stil. Een goed teken op zaterdagavond.

tussenstop

met piepende remmen kom ik voor mijn weblog tot stilstand. Ik ren naar binnen en kijk rond. Weinig veranderd. Mooi. Op het bureau ligt een vel blanco schrijfpapier. Ik ga zitten, pak een pen uit het bakje en staar naar het papier.

Na enkele minuten zo gezeten te hebben word ik onrustig. "Ik heb geen tijd om iets te verzinnen. Ik moet schilderen, electra aanleggen, opruimen, schoonmaken en inrichten, voor 1 mei moet het allemaal klaar zijn. Maar zo lang mag Vroeg of Laat niet stilliggen"

Ik berg mijn pen weer op, kijk nog even met een schuldig gevoel om me heen, en verlaat het pand, met de belofte, dat ik vanavond een off line sfeerverslag zal schrijven van mijn nieuwe omstandigheden.

verhuizing

Dames en heren, doordat ik plotseling en onverwacht midden in een verhuizing terecht ben gekomen, heb ik weinig tijd gehad om te schrijven. Ook de komende dagen heb ik het razend druk en of en waar ik de komende dagen (wifi)verbinding zal kunnen krijgen is ongewis.

Wel wil ik even zeggen, dat ik erg blij ben met hoe het gaat hier. Voor een weblog zonder vooropgezet plan ben ik zeer tevreden, vooral ook over de artikelen van Daan, die zich ontpopt als een scherp commentator en columnist. Let op mijn woorden.

Dankzij links op een aantal andere weblogs krijgen we voor een obscuur en onbekend weblogje dagelijks redelijk wat bezoekers en ik denk dat er een aantal volgers zijn ook, want na het verschijnen van een nieuw artikel stijgt het aantal opgevraagde pagina's meteen. Ook ben ik blij sat er op de columns gereageerd wordt. Het is natuurlijk allemaal heel erg bescheiden, zoals het grafiekje laat zien, maar voor mij is het toch heel wat, om gelezen te worden (zonder tot op de grond afgebrand te worden) en serieuze reacties te krijgen. Het heeft mijn plezier in Vroeg of Laat vergroot en mijn motivatie om te schrijven ook.

Hieronder de statistieken van de afgelopen veertien dagen. Zoals u ziet zeer bescheiden, maar voor mij is het boven verwachting. En ook Daan is er trots op.

sorry sorry sorry.

Hierbij wil ik de mensheid in het algemeen en de Nederlanders in het bijzonder verlossen van hun schuldcomplex. Mensen, alle ellende in het verleden, de oorlogen, misstanden, onderdrukkingen, de slavernij, en in het bijzonder de Armeense genocide:
HET IS ALLEMAAL MIJN SCHULD!
Het was door mijn voorouders dat we het paradijs uitmoesten en dat de eerste (broeder)moord werd gepleegd. De zondvloed werd door mijn slechtheid opgeroepen en dat iedereen een andere taal spreekt en elkaar niet meer begrijpt:
MEA MAXIMA CULPA.

Ik ben een nietswaardig mens, ik wil het goede maar doe het slechte. Alles is mijn schuld, sorry sorry sorry.

Maar ik heb goed nieuws voor u. U hoeft geen 2 balken en lange spijkers aan te schaffen om daarmee het een en ander recht te zetten. Bespaar u wederom 2000 jaar ellende. Ik ben kinderloos en tussen nu en enkele decennia zal ik er niet meer zijn. Dan bent u van alle ellende af en kan de heilsstaat een aanvang nemen. Even geduld als u me dat tenminste gunt. Ik zal dan mijn best doen om in die tijd geen nieuwe oorlogen, moorden en misstanden aan te richten. Ik heb er echt spijt van hoor.
Deal?

Contraproductieve emoties

- Ingezonden -

Wij mensen zijn emotionele wezens die zich in al hun acties laten leiden door hun gevoelens. Door onze emoties overleven we en door die zelfde emoties hebben we dingen bereikt die ons verstand nooit voor mogelijk had kunnen houden. Ieder gezond verstand kan bedenken dat eens mens nooit zou kunnen vliegen, maar door gevoelens van nieuwsgierigheid die ons er toch toe hebben gedreven toch naar een manier te zoeken en gevoelens van angst die (de meesten van) ons er van hebben weerhouden om van een berg af te springen en kijken of het lukt, heeft de mens het voor elkaar gekregen een manier te vinden om te vliegen. Angst en nieuwsgierigheid zijn de basis van elke emotie en hebben mensen tot geniale vindingen gebracht en mensen van idiote dingen weerhouden. Individuele mensen dan, die zich laten leiden door hun eigen emoties. Maar als mensen deze emoties collectief beleven gaat het mis en doen mensen precies het tegenovergestelde van overleven.

Laat ik met angst beginnen, de angst voor de dood. Hoewel er mensen zijn die tegen beter weten in roepen, dat de regel niet voor hen opgaat zijn alle mensen van nature doodsangstig. Deze collectieve doodsangst heeft geleid tot het ontstaan van religies. Alle religies zijn immers gebaseerd op de angst voor de dood en wat na de dood komt. Omdat er verschillende religies ontstonden en mensen van nature xenofobisch zijn (iets dat ook weer te herleiden is tot logische angstgevoelens) , begonnen mensen elkaar al snel te vermijden, schuwen, haten en te vermoorden. Als mensen (zich) geen angst voor het leven na de dood (aan) hadden (laten praten) hadden ze met elkaar hoogstwaarschijnlijk eerder een stuk meer kunnen bereiken. Maar helaas: tot op de dag van vandaag moorden mensen elkaar massaal uit omdat ze hun collectieve angstgevoelens anders invullen. Maar hebben mensen geen angst om te overleven door op hun hoede te zijn en gevaarlijke situaties te vermijden? Ik vind van wel. Of al het religieuze moorden er op duidt dat ons emotionele systeem niet goed in elkaar zit of dat mensen hun verstand niet goed laten balanceren met hun gevoelens weet ik niet zeker, maar ik denk dat er sprake is van een combinatie van beide. Welke kant van de munt zwaarder weegt, daar ben ik nog niet uit.

Maar naast religie die voortkomt uit angst is er nog een ander uit de hand gelopen collectief overlevingsgevoel dat mensen onbedoeld tot homicidale gekken maakt, namelijk ideologie. Lenin, Stalin, Mao, Pol Pot, Hitler, Napoleon, allemaal voorbeelden van mensen die ongelooflijk veel mensen de dood in hebben gejaagd omdat ze collectieve gevoelens van nieuwsgierigheid in de praktijk brachten, nieuwsgierigheid naar hoe het anders en beter zou kunnen in de maatschappij. Hoewel de overheersende angst voor het vreemde is gebleven zijn er sinds de verlichting steeds meer mensen die zich laten leiden door nieuwsgierigheid in plaats van angst. In de Middeleeuwen was in Europa de angst absoluut en de nieuwsgierigheid stond op een laag pitje, iedereen MOEST aan de kerk gehoorzamen, men MOEST het geloof volgen. Het middeleeuwse tijdperk werd opgevolgd door de renaissance, en na de Renaissance kwam de Vrlichting. De verlichtingsfilosofen waren ontzettend nieuwsgierig; nieuwsgierig naar een betere samenlevingsvorm dan het uit vrome religie voortgekomen feodalisme. Dingen moesten anders! Dingen moesten beter! Voor het volk en ons allemaal. Veel mensen zagen hier wel brood in, ze wilden de dingen ook anders, er ontstond een revolutionair elan met de Franse revolutie tot gevolg. We weten allemaal wel wat types als Robespierre en Napoleon met de erfenis van de revolutie deden: tegenstanders van de revolutie en andersdenkenden moesten dood. In de eeuwen die daarop volgden zijn er meer mensen vermoord om tegenstellingen tussen opvattingen over hoe een samenleving moet functioneren dan om welk ander iets dan ook. Ideologie zaait dood, vooral de socialisten kunnen er wat van, de drie ergste moorddadige ideologen (u weet wie, ik heb ze samen met een paar anderen reeds genoemd aan het begin van deze alinea) voerden een vorm van socialistische politiek. En dat terwijl het socialisme in theorie zo’n prachtig systeem lijkt te zijn. Het is net alsof mensen gestraft worden voor onmogelijke fantasieën over een ‘betere’ wereld. Zou er dan toch een God zijn die net als Stalin mensen keihard afstraft als ze niet volgens zijn regels denken en leven? O wacht, nu ben ik precies bezig met iets waar ik het eerder over had. Ik ben mijn angst voor het onbekende aan het bestrijden met een vermeend godsbestaan. Laat ik er maar gauw mee ophouden, straks ben ik nog een profeet van de zoveelste religie die mensen vooral dood maakt.

Wat zou de wereld toch mooi zijn zonder religies en ideologieën…

MDV

(reactiemogelijkheid ook op NUjij)

Schrijven

Ik kan goed schrijven, maar ik ben een slechte schrijver. Lui, onambitieus, snel gedesinteresseerd en slordig. Als er een idee in me opkomt, wil ik dat het liefst in één zin opschrijven, maar de taal is weersbarstig. Woorden vragen om uitleg en nuancering en voor ik het weet ben ik aan een lap tekst bezig, die vol zit met hiaten, onvolledig uitgewerkte ideeën, slordigheden en beweringen waar ik de bronnen van moet nakijken en vermelden.

Schrijven is een verschrikkelijke bezigheid, vergelijkbaar met het roeien van een boot door modder. Herschrijven en verbeteren is echter helemaal een straf, waar ik me zo weinig mogelijk aan wil wijden. Waarom kunnen ideeën niet gewoon in één zin, één woord of liever nog in een telepathische gedachtenflits overgebracht worden?

Toch is taal mooi. Ik hou ervan en kan er goed mee overweg. Kneedbaar, weerbarstig en vermoeiend. Vanwege mijn luiheid, ben ik zo'n drie jaar geleden op het internet gaan schrijven. Heerlijk was dat. Geen papiertjes met doorhalingen, halve verhalen en dito gedichten, geen mappen met aanzetten tot opera's en romans en geen zorgen over of iemand het wil publiceren, gewoon online werken, opslaan en weg ermee. Geweldig!

Na me twee jaar lang uitgeleefd te hebben op de Oncyclopedia Neerlandica (en andere wiki's), ben ik dit weblog begonnen. Het leven bestaat uit meer dan onzin, nietwaar? Nietwaar? Maar nu speelt mijn luiheid me parten. Tot mijn grote verbazing schrijven er op het Internet een aantal bijzonder begaafde schrijvers. Ik wil ze hier nu niet gaan opnoemen, daar wil ik later nog een stuk aan wijden, en zij zijn de reden dat ik hier te weinig schrijf. De meeste tijd besteed ik aan het lezen van hun artikelen en geregeld reageer ik erop. Die reacties lopen dan vaak uit, er volgt een gesprek of discussie en achteraf denk ik dan, dat ik die reacties mooi tot een artikel voor Vroeg of Laat zou kunnen omwerken. Maar ja, het staat nu daar al, dus waarom zou ik het hier nog en keer gaan overnemen? Lui lui lui. Daarom dacht ik in tweede instantie om hier dan naar die artikelen en gesprekken te verwijzen, maar dat staat ook weer zo ego-tripperig, zo van: kijk eens wat ík daar allemaal heb geschreven. Hopelijk heeft de lezer begrip voor dit dilemma.

Maar dan zult u misschien zeggen: Dan schrijf je toch gewoon een kletsverhaal over je eigen dilemma?
En dan zou ik zeggen: Een goed idee! Doen we meteen!
Waarvan akte.

een foutdag

Vandaag gaat er van alles verkeerd. Mijn "e"-toets is kapot, afbeeldingen worden door photobucket geweigerd en nu kan ik de linklijst hier niet bewerken, geen idee waardoor het komt. Ik parkeer de "elders in het web"links dus maar even hier.

Als eerste een college over de Constitutie door Michel Badnarik:

Gezichtsbedrog

Wij mensen scheppen de wereld zoals we die denken waar te nemen. De oneindige complexiteit en geheimzinnige energie waarin alles zijn bestaan heeft, wordt door onze zintuigen gefilterd, dan wordt het doorgelatene door de hersenen geconceptualiseerd, en dit concept nemen wij als "de" werkelijkheid aan. Feitelijk zijn onze hersenen magische instrumenten, waarmee we iedere ochhtend bij het ontwaken een ("de") wereld, het ons bekende universum scheppen Die schepping noemen we "de materiële werkelijkheid".

Een en ander heeft te maken met de beperkte waarneming van onze zintuigen, die slechts een klein gedeelte van de wereld om ons heen tot ons bewustzijn toelaten. In plaats van getrouwe waarnemers, zijn het filters, die slechts een fractie doorlaten van de energieën waaruit het universum bestaat. Zo is wat wij licht noemen, slechts een heel smalle strook van het spectrum van alle electromagnetische trillingen waaruit het heelal bestaat, en nemen we maar een heel beperkt gebied van trillingen uit het auditive spectrum waar, en dat noemen we "geluid". De rest bestaat voor ons niet.

Dat wat wij de wereld noemen een interpretatie en een schepping is, is leuk aan te tonen door middel van het bedriegen van de zintuigen. De mens vertrouwt het meeste op zijn ogen. Als het gezien wordt is het echt. Maar is dat wel zo? Eén van de manieren waarop de hersenen werken, is om betekenis en samenhang te scheppen in wat de zintuigen doorgeven. Zo zien mensen (meer of minder) makkelijk gezichten (of andere beelden) in rotsformaties of wolken, en vleermuizen in inktvlekken. Wat vooral van belang is om te weten, is dat de hersenen geen twee verschillende (tegengestelde) "werkelijkheden" tegelijk kunnen bevatten. Met andere woorden: Het waargenomen beeld is dwingend. Ook is het moeilijker om een eenmaal aangenomen beeld ongedaan te maken, dan het scheppen ervan. Zo is het heel moeilijk om een eenmaal gezien gezicht in een verfvlek weer te ont-zien en gewoon de verf te zien, zonder gezicht. We zitten als het ware gevangen in een wereldbeeld.

- edit - aangezien er is verkeerd ging met de afbeelding, komt hier nog een verklarende tekst, zodra de afbeelding terecht is. Excuses.

het wordt allemaal in onze hersenen gefabriceerd. Onze hersenen scheppen de wereld.

Voor meer gezichtsbedrog, zie: Mighty optical illusions

Tjielp Tjielp

is het ietwat infantiel klinkende thema van de Boekenweek 2009. Aan de hand van de reclamefilmpjes is het duidelijk, dat het over dieren gaat, maar waarom dit dan niet gezegd wordt is onduidelijk. Misschien is dat politiek incorrect geworden sinds er een partij voor de dieren in de tweede kamer zit. Maar goed, we gaan niet moeilijk doen, het is de boekenweek en het moet leuk blijven, nietwaar? Dus laten we er maar van uitgaan, dat tjielp tjielp niet over de met uitsterving bedreigde mus gaat. Het verwijst voor ingewijden natuurlijk naar het gedicht "De Mus" van Jan Hanlo, dat immers uit niets anders bestaat dan herhalingen van het woord "Tjielp". Ok, nu komen we ergens. Mussen, vogels dieren. Aha! Dieren en geluid. Maar wat moet ik met de connotatie met de vijftigers? hm.. vijftigers die over dieren schreven. Lastig. Die zoeken we even op.

Nou ja, toch maar dieren dan, en in het bijzonder vogels. Dieren en geluiden. Nou, het was even puzzelen, maar we zijn eruit. Iedereen alvast een gelukkige Boekenweek 2009 gewenst.

(wordt vervolgd)

Hoe politici goede ideeën verzieken

Ik kom uit een a-politiek, progressief nest. Als kind hoorde ik in de gesprekken met de ouderen enthousiasme voor de Europese eenheid: vrij verkeer van personen, goederen en diensten, vrije vestiging van personen en bedrijven, net als de Benelux, het samenwerkingsverband tussen België, Nederland en Luxemburg. Nu is de E.U. er. En wat is het geworden? Een ongecontroleerd, geldverslindend en -rondpompend ambtenarenapparaat, met de pretenties van een superstaat. Een eigen parlement heeft het en er wordt geprobeerd een europese grondwet door te voeren.Er is zelfs een Europese Vlag! Maar inplaats van grenscontroles, is die grens nu overal en moet men zich overal legitimeren, laten fouilleren en onderzoeken. In plaats van een instrument voor vrijheid is de Europese Unie een reguleringskanon geworden en verandert het in een tiranniek monster, dat qua beslissingsbevoegdheid zelfs boven de staten wil staan

Heeft de generatie van mijn ouders een adder aan de borst gekoesterd?

Prettige festdagen.

Kerstavond. Flesje wijn erbij, televisie aan en de laptop op schoot, waar hij hoort. Daarom heet hij ook laptop. Logisch toch?

Even dit: ik weiger op commando feest te vieren, maar wel wens ik iedereen die dit leest prettige feestdagen. Ook ben ik blij met twee dagen vrij. (Zo, dat rijmt alvast). Twee dagen om hier op Vroeg of Laat mijn gal eens lekker komen spuien over het een en ander en er ook een paar positieve dingen tussendoor te gooien als het meezit. Even de dingen op een rijtje zetten, de vuile was buitenhangen en zo... beetje in de loze internetruimte lullen. Stukkie on line schrijven, tussentijds saven.... leuk, een transformatief artikel.

Eerst het slechte nieuws dan maar. Vanwege een verhuizing van server ligt de Oncyclopedia Neerlandica, mijn steun, trots en toeverlaat al 7 dagen plat. Ik durf niet te kijken of hij al terug is. Mijn hart bloedt tot in mijn teennagels.

Nog meer? ehm... ja. Ik ben vanochtend geblokkeerd op Geenstijl ( -weggejorist en opgerot-), vanwege mijn kritiek op hun artikel over een dood paard dat van ouderdom was gestorven. Ik mocht dan een ochtendhumeur hebben gehad vanwege bovengenoemde serververhuizing, het was toch een vrij ingehouden tekst. Waarschijnlijk is kritiek daar toch niet zo welkom en lijkt GS toch meer op de arrogante oude media waar ze zo tegenaan schoppen dan op het eerste gezicht lijkt. Valt me van ze tegen en ik zal eens wat kritischer gaan kijken. Een fenomeen is het wel en ik lees met veel plezier (niet altijd hoor, je moet ervoor in de stemming zijn) de reacties van de reaguurders. Meer nog dan de artikelen, die meer het niveau beginnen te krijgen van die krantjes die je op straat wel eens naast de papierbak tussen de oude kranten vindt, met berichten over siamese tweelingen, bloederige moorden en foto's van verkeersongelukken, hondengevechten en siliconentieten onder gebleekte barbiehoofden. Zoals ik elders al in de openbaarheid plempte sta ik volledig achter hun doorprikken van facades, en geniet ik nog van ieder commentaar dat ik onder hun artikelen las en zeker nog zal lezen (ik weet niet voor hoe lang ik gebannineerd ben). De Oncyclopedia zou vereerd zijn met een aantal bijdragen van die mensen (de reaguurders dan wel te verstaan, niet de redacteuren.). Geenstijl gaat nu voor een plek in de door hen verfoeide gesubsidieerde omroep. Ik wens ze veel succes, maar als ze het niveau van RTLBoulevard te boven zullen komen zal me dat verbazen. Maar wie weet, veel slechter dan het bestaande aanbod kan het niet worden.

Update: de Oncyclopedia is weer in de lucht, alleen de afbeeldingen werken nog niet allemaal. Wat Geenstijl betreft: mijn liefde is voorbij. Het wordt me wat te plat.

"‘Wij zijn geen journalistiek medium. Wij hebben soms journalistieke, serieuze verhalen over politiek, maar we hebben ook blote tieten. Is dat journalistiek? Nee, maar je krijgt het wel bij ons. We zijn infotainment, zoals RTL Boulevard.'

http://www.intermediair.nl/artikel.jsp?id=1726461

laten we het daar maar op houden.