Admiralengracht Amsterdam maart 2011
Klik op afbeelding voor groot formaat.
zaterdag 23 april 2011
vrijdag 22 april 2011
Halsbandparkieten
Halsbandparkieten veroveren de parken en de straten. Ze heten niet voor niets park-ieten.
Voor meer (lente)foto's zie Amsterdam Post.
woensdag 20 april 2011
Huishoudelijke mededeling 247F-62b
Dames en heren, ik ben het een beetje kwijt. Het is allemaal om politiek gaan draaien en ik weet er momenteel niets meer over te zeggen. Anderen doen dat beter dan ik, zoals de door mij zeer gewaardeerde schrijvers en de evenzo gewaardeerde reageerders op Amsterdam Post.
Misschien is het waar dat een schrijver zonder obstakels niet goed schrijft. Misschien gaat het me te goed (op het moment) en vlakt daardoor de inspiratie af. Er is geen woede, en woede of althans een mate van gedrevenheid is een absolute voorwaarde ietrs te schrijven. In ieder geval weet ik al maanden nauwelijks iets te schrijven en dat frustreert me behoorlijk. De reden? De door mij geprojecteerde verwachting van u, de lezer die over mijn schouder meekijkt. U, waarde lezer, bent legio en kritisch op alle fronten. Let wel: u bent het niet, (want van tot mijn grote verbazing en wantrouwen heb ik van de lezers nooit de vernietigende reacties gekregen die ik verwachtte), maar het gezelschap van sublieme denkers en schrijvers die zich voor mij in het free-for-all-internet waagden. Schrijvers die weten waar ze over schrijven en de gedrevenheid hebben die ik mis.... behalve dan mijn gedrevenheid om te schrijven, die juist daardoor gefrustreerd wordt. Kunt u dat enigszins volgen?
Deze aap op mijn schouder, die mijn ogen met zijn handen afdekt en met zijn voeten mijn handen achter mijn rug bindt, moet ik van me afwerpen. Ik keer daarom terug naar mijn oorspronkelijke plan: Het schrijven voor dit, mijn persoonlijke weblog, en ik heb me voorgenomen om iedere dag (minstens) één logboek-entry te plaatsen, of het nu interessant is of niet. Het is een kwestie van een middenweg tussen wat ik leuk vind om te schrijven en wat voor de lezer nog zodanig te pruimen is, dat de tekst tot het einde toe gelezen wordt. Als er dan eens een tekst uitrolt die meer is dan een willekeurige aaneenschakeling van woorden, dan zal ik die tevens op Amsterdam Post zetten, zodat een groter publiek de parels die uit mijn hersenen rollen kunnen aanschouwen.
Ook zal ik de site hier eens wat opruimen en vernieuwen en wat ruimte geven voor mijn foto's, want het is hier nogal stoffig en er zit weinig beweging in. Hopelijk helpt 1 van mijn kameraden me met de opmaak, want ik ben een blijf een n00b.
Met vriendelijke groet en tot morgen.
dinsdag 19 april 2011
Misdadige combinatie
Ik wil alle frisdrank- en snoepfabrikanten een advies geven, dat voor de eeuwigheid geldt. Een advies dat ze zal behoeden om in de toekomst ooit geld weg te gooien aan onderzoek of ontwikkeling van een product dat nooit door de consument gekocht zal worden, danwel hooguit voor één keer om dan het geheel na één keer proeven in de vuilnisbak of het riool te kieperen.
Dit is mijn welgemeende raad om de mensheid voor iets walgelijks en overbodigs te behoeden:
PEPERMUNT en CITROEN zijn NOOIT een goede combinatie! Een productontwikkelaar die met een combinatie van deze ingrediënten komt is een mensen hatende psychopaat (m/v) of een buitenaardse (ook m/v?).
Als uw snoep- danwel frisdrankbedrijf alsook het onbedorven levensgenot van uw kinderen u lief zijn, neemt u deze waarschuwing, tevens advies, ter harte en bespaart u de mensheid een hoop ellende.
(Dit is een boodschap van de Werkgroep Signalering Gastronomisch Relativisme).
Dit is mijn welgemeende raad om de mensheid voor iets walgelijks en overbodigs te behoeden:
PEPERMUNT en CITROEN zijn NOOIT een goede combinatie! Een productontwikkelaar die met een combinatie van deze ingrediënten komt is een mensen hatende psychopaat (m/v) of een buitenaardse (ook m/v?).
Als uw snoep- danwel frisdrankbedrijf alsook het onbedorven levensgenot van uw kinderen u lief zijn, neemt u deze waarschuwing, tevens advies, ter harte en bespaart u de mensheid een hoop ellende.
(Dit is een boodschap van de Werkgroep Signalering Gastronomisch Relativisme).
zondag 17 april 2011
Teken van leven
Zo, eindelijk weer eens de tijd en vooral de rust om wat te schrijven hier. Voor het eerst in 6 jaar heb ik weer een reguliere woning en een maand lang was al mijn aandacht gericht op het inrichten ervan Ik wil niet zeggen dat ik het er druk mee heb gehad, want ik pleeg ondernemingen als verhuizingen op mijn gemak en zonder haast aan te pakken. Ze zijn al enerverend en vervreemdend genoeg.
In ieder geval begint het hokkenstelsel dat ik plotseling aangeboden kreeg na een maand het aanzicht van een woonstee te krijgen. De muren zijn gewit en de vloerbedekking is gelegd. De gordijnen hangen provisorisch aan haken en wachten op gordijnrails en een boor. Er is een bed, een gasfornuis, een koelkast en een eettafel met stoelen, zodat ik weer normaal kan zitten (schrijven).
Bij iedere verhuizing of drastische verandering van omgeving duurt het een tijd, voor de innerlijke wereld zich ook settelt op de plek waar het lichaam zijn nieuwe basis vond. De eigen sferen en vertrouwde gedachten verschuilen zich voor de vreemde lucht en het onbekende uitzicht.
Maar de nieuwe stek is een haven van groeiend comfort en langzaam vult het zich met de vertrouwde kleuren en geuren, die zich mengen met de nieuwe. En daarmee komen de bekende 'beesten van mijn verbeelding' zich weer nestelen in de hoeken en kieren van de ruimtes die ik sinds kort de mijne mag noemen.
(Ik moet eraan denken een extra slot te installeren.)
Maar goed ik ben dus happy en en happy-people weten meestal niets te schrijven, ze zijn te druk met gewoon happy zijn. Tralala roze wolkjes en zo. Niet interessant, net zomin als het tegenovergestelde: 'Ik weet niets te schrijven want ik voel me vanwege een existentientele crisis bijzonder klote en depressief'.
Noi ja, dan toch liever het eerste vanuit persoonlijk standpunt, hoewel het voor de lezer waarschijnlijk lood om oud ijzer is.
maar ok, waar waren we... nieuwe woning, happy, en het terugvinden van het diepste zelf, existentiele eh.. dinges, onbewuste zielsinhouden die pas tevoorschijn komen als ze zich veilig voelen, ehm... tja, nergens over dus.
Maar dat maakt niet uit: het belangrijkste is dat ik dit hier kan zitten schrijven en meteen de wereld in kan plempen ook al gaat het verder nergens over. Wie er aanstoot aan neme werpe de eerste steen of zo. Of nee, doe maar niet.
Heb ik verder nog iets aan de wereld toe te voegen op dit moment? Eigenlijk niet, behalve dat ik me kostelijk amuseer met het circus rond Geert Wilders, waar de rechters en de academische aelite van kleur door verschieten.
Een goedenavond voor u allen en tot een volgende blogpost.
In ieder geval begint het hokkenstelsel dat ik plotseling aangeboden kreeg na een maand het aanzicht van een woonstee te krijgen. De muren zijn gewit en de vloerbedekking is gelegd. De gordijnen hangen provisorisch aan haken en wachten op gordijnrails en een boor. Er is een bed, een gasfornuis, een koelkast en een eettafel met stoelen, zodat ik weer normaal kan zitten (schrijven).
Bij iedere verhuizing of drastische verandering van omgeving duurt het een tijd, voor de innerlijke wereld zich ook settelt op de plek waar het lichaam zijn nieuwe basis vond. De eigen sferen en vertrouwde gedachten verschuilen zich voor de vreemde lucht en het onbekende uitzicht.
Maar de nieuwe stek is een haven van groeiend comfort en langzaam vult het zich met de vertrouwde kleuren en geuren, die zich mengen met de nieuwe. En daarmee komen de bekende 'beesten van mijn verbeelding' zich weer nestelen in de hoeken en kieren van de ruimtes die ik sinds kort de mijne mag noemen.
(Ik moet eraan denken een extra slot te installeren.)
Maar goed ik ben dus happy en en happy-people weten meestal niets te schrijven, ze zijn te druk met gewoon happy zijn. Tralala roze wolkjes en zo. Niet interessant, net zomin als het tegenovergestelde: 'Ik weet niets te schrijven want ik voel me vanwege een existentientele crisis bijzonder klote en depressief'.
Noi ja, dan toch liever het eerste vanuit persoonlijk standpunt, hoewel het voor de lezer waarschijnlijk lood om oud ijzer is.
maar ok, waar waren we... nieuwe woning, happy, en het terugvinden van het diepste zelf, existentiele eh.. dinges, onbewuste zielsinhouden die pas tevoorschijn komen als ze zich veilig voelen, ehm... tja, nergens over dus.
Maar dat maakt niet uit: het belangrijkste is dat ik dit hier kan zitten schrijven en meteen de wereld in kan plempen ook al gaat het verder nergens over. Wie er aanstoot aan neme werpe de eerste steen of zo. Of nee, doe maar niet.
Heb ik verder nog iets aan de wereld toe te voegen op dit moment? Eigenlijk niet, behalve dat ik me kostelijk amuseer met het circus rond Geert Wilders, waar de rechters en de academische aelite van kleur door verschieten.
Een goedenavond voor u allen en tot een volgende blogpost.
zondag 10 april 2011
Geschokt exploiteren we hysterie
Geschokt. Dat zijn we.
De pers is geschokt, de politiek is geschokt en het hele land is geschokt.
Psychologen duiden de schokken. En ook de naschokken. Die breiden zich uit tot over de omstanders, de buren van de omstanders, door het hele land en de hele wereld en het hele heelal en die naschokken zijn verschrikkelijk. Zeggen de deskundigen.
Nederland is een staat van Hysterie terechtgekomen.
Het was al lang aan de gang.
Jarenlang, al een decennium of langer hebben ze op ons gevoel gespeeld:, de politiek en hun adjudanten: de pers.
Ze speelden onze gevoelens tegen elkaar uit. en maakten ons machteloos.
Voortdurende en constante opwekking van emoties in het bijzonder valse emoties, zonder dat daar iets tegen te doen is omdat het leugens zijn, kweekt apathie en aangezien apathie vanwege het energetische karakter van het menselijke organisme, niet kan duren, wordt een apathische, ongevoelige staat doorbroken door aanvallen van onbeheerste angst, woede en paniek. Dat laatste is een hysterische aanval.
Wat zijn de symptomen in dit geval? Apathie ten opzichte van werkelijke problemen en overdreven reacties op triviale non-gebeurtenissen.
Oranje zet hem op.
Een man slaakt een kreet op de dam tijdens een herdenking en de hele goegemeente vlucht onder leiding van de koninklijke familie als een zwerm ratten waar ,men zich bergen kan, Hysterie.
Om een daad te stellen en aandacht te vragen wordt een waxinelichthouder naar de gepantserde koets van onze poppenkastkatrien gegooid en de dader zit al driekwart jaar in isolatie en wordt onder handen genomen door psychiaters, tot hij werkelijk zo doordraait, dat zijn waanzin aangetoond kan worden. Hysterie.
De Hysterie van Nederland is virulent geworden met de moord op Pim Fortuyn. Daarvoor waren onze gevoelens voor elkaar al vergiftigd en onze geesten met leugens.
Wat voelde u erbij? Wat ging er door u heen?
Ik was geschokt.
Met ons is een onverantwoordelijk experiment aangegaan. En experimenteren met psychologische processen is het tornen aan oeroude wetten en instincten. Het is vragen om weerstand, chaos en vernietiging. Hoeveel hebben er al geprobeerd de gevoelens te manipuleren, de mens te vormen naar hun wil?
In naam van vrijheid, openheid en democratie zijn we tot machteloze slaven gemaakt. We betalen onze erfschuld aan de staat met iedere zweetdruppel die we vergieten en als het geen zweet is maar bloed, dan zijn we geschokt. Ten diepste geschokt. Maar wat kan ik doen? Ik ben ontwapend, tandeloos participant in een contract dat ik zelf nooit heb getekend, maar waarin onder andere staat dat het geweldsmonopolie (en stilzwijgend de morele autoriteit) bij de tegenpartij berust.
Hysterie. Apathie afgewisseld door onbeheerste, onlogische uitbarstingen van angst, en verbaal en fysiek geweld.
Het ziet er niet naar uit dat het ziektebeeld verbetert, hoewel er een snelle remedie bestaat. Maar die remedie durft niemand te opperen. En naar wie het oppert wordt niet geluisterd. Of nee, er staat zoveel op het spel, dat diegene wordt aangeklaagd en vervolgd door strafrechters, die een experiment uitvoeren om te zien of de hysterie een plaats kan krijgen in de jurisdictie, danwel of de hysterie die ontstaat als mijn god wordt beledigd als mensenrecht kan worden gevestigd.
Wat zijn de oorzaken van de hysterie waar Nederland ten prooi aan is? Postmodernisme, de gemakzuchtige degeneratie en neutralisering van waarden. Hedonisme en fatalisme, met als instrument een cynisch sofisme, een complex van doodzonden tegen de geest, tezamen een suïcidaal verraad aan alles wat ons lief is en de vooruitgang die het westen geboekt heeft tegen de onwetendheid en de onverschillige krachten van de natuur.
Hysterie is een gevolg van machteloosheid. Het kan overwonnen worden, door waarheid en moed. Maar de gevestigde structuren zijn sterk.
En de pers heeft ons dus verraden en verkocht Ze hebben de hysterie bewust geëxploiteerd. Zij zijn de instrumentalisten van onze onwetendheid geworden en de hogepriesters van de leugen.
Met dank voor uw aandacht.
------------------------------------------------
(tekst werd ook op Amsterdam Post gepubliceerd).
woensdag 6 april 2011
De schreeuw van de reiger
Wat weten we eigenlijk over de wereld, over onszelf? De meest gewone dingen bevreemden me en het schrijven valt me moeilijk, want ik weet helemaal niets. Alles is voor mij een groot raadsel en ik heb grote bewondering voor mensen die dingen zeker weten.
Wat is bijvoorbeld tijd?
Waar blijft de tijd die verstreken is? Bestaat er wel iets als het verstrijken van tijd? Is het een oerbestanddeel van de cosmos of is het slechts een menselijk concept, in het leven geroepen om het geheel aan veranderingen dat zich aan ons voordoet enigszins te ordenen?
Is tijd, als het een werkelijk bestaand iets is, als een rivier, waarin we worden meegevoerd langs immer veranderende oevers? En als dat zo is, wat stroomt er dan? De rivier zelf of de oevers?
Voor het bewustzijn leven we in een altijd durend nu. we kunnen ons (behalve in herinnering) niet verplaatsen in dat wat eerder ons waarnemingspunt en de toenmalige toestand van het heelal was, noch kunnen we dat in de toekomst waarnemen. Van het heelal nemen we maar een platte dwarsdoorsnede waar, namelijk het heelal zoals dat zich in een bepaalde tijd manifesteert. De verleden en toekomstige staten van dat heelal nemen we niet waar. Maar bestaan die staten dan ook niet meer of nog niet? Of bestaan ze "nog" en "ooit al" wel, alleen zijn ze voor ons bewustzijn niet manifest?
Men zou zeggen, dat wat voorbij is, niet meer bestaat. We nemen het immers niet meer waar? Maar is het niet erg hooghartig om te zeggen dat iets alleen bestaat als het voor ons bewustzijn waarneembaar is? Als tijd een dimensie is zoals lengte, breedte en hoogte dan zouden verleden en toekomst net zo reëel moeten zijn als het heden, de huidige door ons waargenomen staat van het heelal. Als u dit als volwassene leest, zou dan het kind dat u eens was, nog steeds "ergens" bestaan, net als u tidens uw oude dag al bestaat, of hoe uw toekomst er ook uit moge zien. Het zou in theorie ook beteken, dat ieder moment, iedere zijnstoestand eeuwig is en dat niets ooit verloren gaat.
Als ik een straat A uitloop, de hoek omsla naar straat B en daardoor straat A niet meer waarneem kan ik toch moeilijk volhouden, dat de straat niet meer bestaat omdat ik de straat niet meer kan zien? Het is volgens mij nogal hooghartig om te menen, dat dingen niet bestaan als ik ze niet waarneem. De spreekwoordelijke struisvogel doet dat ook.
Gisteren zag ik een programma over de dinosauriërs. Steeds meer wordt duidelijk, dat de dino's helemaal geen reptielen waren, maar de voorouders van de vogels. De meeste blijken een verenkleed te hebben gehad, zoals bijvoorbeeld ook de Tirannosaurus Rex, die, hoe meer erover bekend wordt, steeds meer gaat lijken op een enorme kip met tanden. Door het programma van National Geographic moest ik denken aan een voorval dat ik in de zomer van 2003 meemaakte.
2003 had een uitzonderlijk warme en zonnige zomer, waarin de zon vanaf maart tot eind september niet afliet te schijnen en voor naar ik meen 2 officiële hittegolven zorgde. Het zal tijdens één van die hittegolven zijn geweest, dat ik 's middags rond een uur of drie in het Vondelpark zat, op een bankje aan de rand van de rozentuin. Het was zoals gezegd warm en er stond geen zuchtje wind. Op het gras tussen de rozenperken zaten lome groepjes mensen zo weinig mogelijk uit te voeren. De luchtvochtigheid was hoog.
Vanuit een boom aan de rand van de rozentuin liet een reiger zich van een tak vallen en zweefde op een meter of tien boven de tuin, toen hij een harde kreet uitstootte.
"KRAAAA!!!
En op dat moment gebeurde er iets vreemds. In een fractie van een seconde was ik in een andere wereld. Opeens zag ik in de reiger zijn voorouder, een vliegende dinosauriër. Maar niet alleen dat: het landschap was veranderd. De lucht was nog dikker dan ze al was, en voller, zuurstofrijker. De bomen waren dieper groen en de takken en bladeren hingen meer dan normaal, alsof hun loof hen zwaarder neerdrukte . Over het algemeen was de begroeiing dikker en gaf het geheel de sterke indruk van een moeras. De ervaring was zeer ingrijpend en de belevenis compleet, maar voordat ik de omgeving gedetailleerd kon bekijken was het voorbij.
Toen het voorbij was, had ik de volle overtuiging, dat ik een glimp had gezien van de aarde zoals die honderden miljoenen jaren geleden was. Ik had de sterke indruk, dat de aarde toen niet zo'n gevaarlijke en wrede plek was als we ons indenken, maar integendeel een vruchtbare wereld vol en zinderend van leven, waar niet alles elkaar naar de strot vloog, maar waar ook harmonie en geborgenheid heerste.
Het was niet zomaar een gedachte, maar een indringende waarneming, die ik nu nog duidelijk op kan roepen, hoewel het moeilijk in woorden te beschrijven is. Wat ik zag was zo werkelijk, dat ik voor een aantal seconden echt naar het verleden verplaatst scheen te zijn. Het alternatief voor een dergelijke onmogelijke verplaatsing in de tijd zou zijn, dat me een blik werd gegund van de aarde zoals die miljoenen jaren geleden was. Dit zou betekenen, dat het verleden niet "weg", "voorbij" is, maar nog ergens aanwezig in het heden, misschien ongemanifesteerd, als het ware "opgerold" in het heden, buiten bereik van onze dagelijkse waarneming.
Een derde mogelijkheid is, dat de schreeuw van de reiger een diepe oerherinnering in mijn lichaam opriep, waardoor ik me misschien iets levendig herinnerde, iets dat wellicht in mijn DNA opgesloten zit, dat immers vanaf het begin van het ontstaan van het leven aanwezig is geweest en de hele code van die geschiedenis bevat.
Of was het gewoon een hallucinatie? Dan heb ik grote bewondering voor de details de realiteit en de logica ervan. Alles in de ervaring klopte en riep een sterke herkenning en vertrouwdheid in me op. Het heeft me de overtuiging gegeven, dat het verleden niet weg is, niet voorbij, maar dat het even reëel bestaat als het nu en dat het op de een of andere manier voor het bewustzijn terug te halen is.
De vraag is of dat ook voor de toekomst geldt. Staat die ook al vast? Of wordt die op dit moment geschapen, met de bouwstenen van het verleden?
Hoe het ook zij: wel leven in een wonderlijke wereld en misschien is het wonderlijkste van alles wel de menselijke geest.
-----------------------------------------------------------------------
(Dit artikel verscheen eerder op Amsterdam Post. Voor reacties en afbeeldingen zie aldaar).
Wat is bijvoorbeld tijd?
Waar blijft de tijd die verstreken is? Bestaat er wel iets als het verstrijken van tijd? Is het een oerbestanddeel van de cosmos of is het slechts een menselijk concept, in het leven geroepen om het geheel aan veranderingen dat zich aan ons voordoet enigszins te ordenen?
Is tijd, als het een werkelijk bestaand iets is, als een rivier, waarin we worden meegevoerd langs immer veranderende oevers? En als dat zo is, wat stroomt er dan? De rivier zelf of de oevers?
Voor het bewustzijn leven we in een altijd durend nu. we kunnen ons (behalve in herinnering) niet verplaatsen in dat wat eerder ons waarnemingspunt en de toenmalige toestand van het heelal was, noch kunnen we dat in de toekomst waarnemen. Van het heelal nemen we maar een platte dwarsdoorsnede waar, namelijk het heelal zoals dat zich in een bepaalde tijd manifesteert. De verleden en toekomstige staten van dat heelal nemen we niet waar. Maar bestaan die staten dan ook niet meer of nog niet? Of bestaan ze "nog" en "ooit al" wel, alleen zijn ze voor ons bewustzijn niet manifest?
Men zou zeggen, dat wat voorbij is, niet meer bestaat. We nemen het immers niet meer waar? Maar is het niet erg hooghartig om te zeggen dat iets alleen bestaat als het voor ons bewustzijn waarneembaar is? Als tijd een dimensie is zoals lengte, breedte en hoogte dan zouden verleden en toekomst net zo reëel moeten zijn als het heden, de huidige door ons waargenomen staat van het heelal. Als u dit als volwassene leest, zou dan het kind dat u eens was, nog steeds "ergens" bestaan, net als u tidens uw oude dag al bestaat, of hoe uw toekomst er ook uit moge zien. Het zou in theorie ook beteken, dat ieder moment, iedere zijnstoestand eeuwig is en dat niets ooit verloren gaat.
Als ik een straat A uitloop, de hoek omsla naar straat B en daardoor straat A niet meer waarneem kan ik toch moeilijk volhouden, dat de straat niet meer bestaat omdat ik de straat niet meer kan zien? Het is volgens mij nogal hooghartig om te menen, dat dingen niet bestaan als ik ze niet waarneem. De spreekwoordelijke struisvogel doet dat ook.
Gisteren zag ik een programma over de dinosauriërs. Steeds meer wordt duidelijk, dat de dino's helemaal geen reptielen waren, maar de voorouders van de vogels. De meeste blijken een verenkleed te hebben gehad, zoals bijvoorbeeld ook de Tirannosaurus Rex, die, hoe meer erover bekend wordt, steeds meer gaat lijken op een enorme kip met tanden. Door het programma van National Geographic moest ik denken aan een voorval dat ik in de zomer van 2003 meemaakte.
2003 had een uitzonderlijk warme en zonnige zomer, waarin de zon vanaf maart tot eind september niet afliet te schijnen en voor naar ik meen 2 officiële hittegolven zorgde. Het zal tijdens één van die hittegolven zijn geweest, dat ik 's middags rond een uur of drie in het Vondelpark zat, op een bankje aan de rand van de rozentuin. Het was zoals gezegd warm en er stond geen zuchtje wind. Op het gras tussen de rozenperken zaten lome groepjes mensen zo weinig mogelijk uit te voeren. De luchtvochtigheid was hoog.
Vanuit een boom aan de rand van de rozentuin liet een reiger zich van een tak vallen en zweefde op een meter of tien boven de tuin, toen hij een harde kreet uitstootte.
"KRAAAA!!!
En op dat moment gebeurde er iets vreemds. In een fractie van een seconde was ik in een andere wereld. Opeens zag ik in de reiger zijn voorouder, een vliegende dinosauriër. Maar niet alleen dat: het landschap was veranderd. De lucht was nog dikker dan ze al was, en voller, zuurstofrijker. De bomen waren dieper groen en de takken en bladeren hingen meer dan normaal, alsof hun loof hen zwaarder neerdrukte . Over het algemeen was de begroeiing dikker en gaf het geheel de sterke indruk van een moeras. De ervaring was zeer ingrijpend en de belevenis compleet, maar voordat ik de omgeving gedetailleerd kon bekijken was het voorbij.
Toen het voorbij was, had ik de volle overtuiging, dat ik een glimp had gezien van de aarde zoals die honderden miljoenen jaren geleden was. Ik had de sterke indruk, dat de aarde toen niet zo'n gevaarlijke en wrede plek was als we ons indenken, maar integendeel een vruchtbare wereld vol en zinderend van leven, waar niet alles elkaar naar de strot vloog, maar waar ook harmonie en geborgenheid heerste.
Het was niet zomaar een gedachte, maar een indringende waarneming, die ik nu nog duidelijk op kan roepen, hoewel het moeilijk in woorden te beschrijven is. Wat ik zag was zo werkelijk, dat ik voor een aantal seconden echt naar het verleden verplaatst scheen te zijn. Het alternatief voor een dergelijke onmogelijke verplaatsing in de tijd zou zijn, dat me een blik werd gegund van de aarde zoals die miljoenen jaren geleden was. Dit zou betekenen, dat het verleden niet "weg", "voorbij" is, maar nog ergens aanwezig in het heden, misschien ongemanifesteerd, als het ware "opgerold" in het heden, buiten bereik van onze dagelijkse waarneming.
Een derde mogelijkheid is, dat de schreeuw van de reiger een diepe oerherinnering in mijn lichaam opriep, waardoor ik me misschien iets levendig herinnerde, iets dat wellicht in mijn DNA opgesloten zit, dat immers vanaf het begin van het ontstaan van het leven aanwezig is geweest en de hele code van die geschiedenis bevat.
Of was het gewoon een hallucinatie? Dan heb ik grote bewondering voor de details de realiteit en de logica ervan. Alles in de ervaring klopte en riep een sterke herkenning en vertrouwdheid in me op. Het heeft me de overtuiging gegeven, dat het verleden niet weg is, niet voorbij, maar dat het even reëel bestaat als het nu en dat het op de een of andere manier voor het bewustzijn terug te halen is.
De vraag is of dat ook voor de toekomst geldt. Staat die ook al vast? Of wordt die op dit moment geschapen, met de bouwstenen van het verleden?
Hoe het ook zij: wel leven in een wonderlijke wereld en misschien is het wonderlijkste van alles wel de menselijke geest.
-----------------------------------------------------------------------
(Dit artikel verscheen eerder op Amsterdam Post. Voor reacties en afbeeldingen zie aldaar).
maandag 4 april 2011
de krijgsmacht afgeschaft
We weten niet waar ons goud is gebleven, we hebben onze munt in moeten leveren, we moeten zelfs ons geld in het buitenland laten drukken, we zijn netto betaler aan de EUSSR, de UNO en het IMF, we hebben geen zeggenschap over onze pensioentegoeden, we dragen tegen de 80% van ons met moeite verdiende inkomentje af, we moeten de aandeelhouders van omvallende frauderende banken met onze spaartegoeden redden, we worden geacht landen die de kluit belazeren zoals Griekenland en nu weer Portugal de financiëel helpende hand toesteken om een ons door de strot geduwde Euro te redden van de ondergang en ga zo maar door.
Lees: De minister van incidenten
Lees: De minister van incidenten
dinsdag 25 januari 2011
Steun Lars Hedegaard (Free Press Society)
Today Lars Hedegaard, the President of the International Free Press Society, will stand trial for telling the truth about Islamic gender apartheid.
The trials against Lars Hedegaard and the Dutch politician Geert Wilders prove that Europe is heading to dictatorship. Prosecutors and judges increasingly refer to European anti-discrimination law. But, European law is imposed and not the result of any democratic process! Under the pretext of fighting discrimination, censorship is being introduced.
I support Democracy.
I support Freedom of Speech.
And therefore I support Lars Hedegaard.
(Bericht overgenomen van Gregorius Nekschot)
The trials against Lars Hedegaard and the Dutch politician Geert Wilders prove that Europe is heading to dictatorship. Prosecutors and judges increasingly refer to European anti-discrimination law. But, European law is imposed and not the result of any democratic process! Under the pretext of fighting discrimination, censorship is being introduced.
I support Democracy.
I support Freedom of Speech.
And therefore I support Lars Hedegaard.
(Bericht overgenomen van Gregorius Nekschot)
vrijdag 21 januari 2011
Anonymous woont bij u in de straat.
Ik zocht hier en daar om meer te weten te komen over de groep die zich Anonymous noemt en die de afgelopen tijd in het nieuws kwam als het collectief dat Wikleaks steunde door de PayPalsite, die van Visa, en die van andere banken aan te vallen vanwege hun illegale blokkering van de rekeningen van Wikileaks. Met meer succes viel Anonymous kort daarna tijdens de Tunesische opstand de regeringssites daar aan, en legden verscheidene daarvan voor enkele dagen plat.
Wat is Anonymous? Wat willen ze? Van de media werd ik niet veel wijzer. De berichten variëerden van een stelletje opgeschoten pubers met te veel vrije tijd tot de extreem-linkse virtuele stoottroepen van Wikileaks (ook een extreem-linkse organisatie volgens velen). Waarschijnlijk riepen de journalisten maar wat en ik besloot dat dat kwam omdat hun bronnen aan hen bekend waren. Ze hadden natuurlijk anonieme bronnen moeten raadplegen. Prutsers.
Ik stond op, trok mijn jas aan en liep naar buiten, waar ik de eerste de beste persoon aansprak die ik niet kende. Het was een jonge man, netjes gekleed met een hoed op, waarvan de rand zijn ogen overschaduwde. Zijn gezicht zag er groen uit in het neonlicht van een reclame.
"Dag meneer, mag ik u iets vragen?
De man lichtte zijn hoed wat op en zei: "Natuurlijk meneer, wat wilt u weten?
"Ik ken u niet. Bent u hier anoniem, in het Engels Anonymous?"
"Jazeker. Wilt u me daar iets over vragen? Dat treft, want ik weet er wel iets van en ik heb een kwartiertje ijd. Wat wilt u weten?"
Ik feliciteerde mezelf met mijn slimheid en geluk en nodigde de man uit om ergens te gaan zitten. We zochten een café op en ik bestelde twee biertjes. Ik vertelde hem dat ik voor een weblog schreef en hij bleek de site te kennen. Toen stak ik van wal.
U moet me maar beschouwen als iemand die er niets over weet, wat feitelijk ook zo is, want alles wat ik weet komt uit de pers en andere media waar ik de bronnen niet van vertrouw of kan controleren. Ze zijn immer te bekend. U kan ik daarentegen wel vertrouwen. U bent immers anoniem.
Dat klopt.
Hoe bericht de pers over Anonymous? Worden mensen goed ingelicht? is de berichtgeving neutraal en objectief?
De pers is niet bijzonder goed ingelicht. Wat er in de kranten over Anonymous te lezen valt is:
A. Overgeschreven van wat enkele leden van Anonymous op internet roepen
B. Compleet onzinnig en zelfverzonnen.
Een goed voorbeeld van geval A is wat er de laatste maanden in de kranten en op tv verscheen over Anonymous. We worden neergezet als een idealistische groep hackers en activisten. Dit is deels waar, maar geeft een totaal verkeerd beeld van wat Anonymous is. Binnen ons collectief zijn er zeker een aantal hackers en activisten die nogal wat van zich laten horen, maar zo zijn wij lang niet allemaal. Ik durf wel te zeggen dat het merendeel van de 'hacktivisten' onder ons niet gedreven worden door idealisme, maar door sensatiezucht en angst dat de overheden erachter komen wat voor getekende kinderporno (lolicon) ze allemaal op hun computers hebben staan. Dat Anon zich presenteert als een idealist is vooral om de publieke opinie achter zich te krijgen. Dit neemt echter niet weg dat het leeuwendeel van Anonymous radicaal voor internetvrijheid is en vijandig staat tegenover de mensen die deze vrijheid willen beperken
Een voorbeeld van geval B is een artikel dat enkele jaren gelden in dagblad 'De Pers' stond. De journalisten daar beweerden dat we elkaar geheime signalen gaven door plaatjes van pokémon te tonen. Deze mensen wisten duidelijk niet waar ze het over hadden, zoals de meeste journalisten. Die mensen zijn vooral heel goed in het overschrijven van persverklaringen en het verzinnen van leuke verhaaltjes.
Anonymous is de afgelopen maand wereldnieuws geworden, doordat de groep steun verleende aan Wikileaksvoorman Julian Assange, toen enkele van de Wikileaks bankrekeningen door Paypal en Visa werden geblokkeerd. Wat hebben Wikleaks en Anonymous met elkaar te maken?
U impliceert dat Anonymous een verhouding heeft met wikileaks en Julian Assange? Dat is niet het geval. Anonymous in het conflict rond Assange verzeild geraakt toen bekend werd dat overheden en banken wikileaks kapot probeerden te maken, Anon zag dit als een bedreiging voor de internetvrijheid, enkele leden van Anon dan . Een hoop andere leden sprongen op de kar omdat ze door kregen dat dit een grote zaak zou worden en ze het nieuws konden halen. Anon deed mee met de kant van Assange, maar streed niet voor of in opdracht van Assange, al verschilt het motief voor deelname per lid.
Verder kan ik niet sterk genoeg benadrukken dat Anonymous geen groepering is in de traditionele zin van het woord. Mensen kunnen zich niet inschrijven voor Anonymous, Anonymous heeft geen gecodeerde doelen. Zelfs binnen Anonymous is er een hoop onenigheid over wat en wie wij precies zijn. Iedereen die beweert dat Anonymous wel vastgelegde doelen heeft liegt of is zelf slecht geïnformeerd.
Wat is Anonymous? Ik begrijp, dat het meer een wisselende 'zwerm' is,
dan een groep met een vaste structuur en dat het voortgekomen is uit
leden van 4chan. 4chan is een chanboard. Wat is een chanboard en waardoor onderscheidt 4chan zich, dat er zoiets als Anon kan ontstaan?
Wat is Anonymous? U bedoelt te vragen wie er bij Anonymous horen? Wij zijn studenten, leraren, winkeliers, werklozen, advocaten, drugsverslaafden, socialisten, libertariërs, Poolse nationalisten, Joden, neonazi's, bouwvakkers, idealisten, realisten, muziekliefhebbers, pornosterren, furries en zo'n beetje alle stempeltjes die je op mensen kan plakken. Wat hebben de leden van Anonymous gemeen? Dat ze lid zijn van Anonymous en zich in bepaalde regionen van het internet begeven, dat is eigenlijk alles. Wij zijn met meer dan 9000, veel meer. We zijn overal, er wonen waarschijnlijk mensen die zich met Anonymous associëren bij u in de straat. Wij hebben geen leider, wij zijn een collectief van individuen.
Dat u weet van 4chan betekent dat u weet waar u het over hebt, waarvoor mijn complimenten. Een imageboard, of zoals u het noemt, een chanboard, is een internetforum dat de nadruk vooral legt op het posten van afbeeldingen in plaats van tekst. Het imageboard is van oorsprong een Japans fenomeen. Men praat er eigenlijk over alles. Anoniem en dus niet gehinderd door politieke correctheid. In 2003 werd het eerste Engelstalige imageboard opgericht, 4chan, de Engelstalige tegenhanger van het Japanse 2chan. (Onder de link: Yotsuba, de mascotte van 4chan)
Ook 4chan was een anoniem imageboard. Het was mogelijk om tekst en afbeeldingen achter te laten met een naam, maar verreweg de meeste gebruikers postten als 'Anonymous'. Dit is waar de kern en oorsprong van ons collectief ligt. Wie naamloos gebruikt maakt van 4chan hoort bij Anonymous, of ze het nu willen of niet. Dagelijks worden er duizenden, zo niet miljoenen berichten achtergelaten op 4chan. 4chan is waar onze generatie samenkomt, gedachten en meningen uitwisselt, en va alles en nog wat onderneemt. Ik heb begrepen dat de meeste lezers van AP boven de 35 zijn, ik raad jullie af om een kijkje op 4chan te nemen. De kans is groot dat jullie je beledigd zullen voelen en jullie zullen er bovendien weinig van begrijpen. 4chan onderscheidt zich van de rest van het internet, omdat het een formule gebruikt die voorheen niet bestond op het westerse internet. Anonymous heeft op 4chan kunnen ontstaan omdat mensen zich daar anoniem en zonder een blad voor hun mond kunnen uiten. Daarnaast is 4chan gewoon een leuke site met een humor die bij veel jongeren in de smaak valt.
Hier ziet u een ander gezicht van Anonymous: Kerst vieren met onze partners uit een andere wereld.
Wat is de doelstelling van Anonymous? Is er wel een doelstelling en een
strategie om deze te verwezenlijken? Ik meen dat Scientology een van de eerste organisaties werd, die de kracht van Anonymous ondervond. Daarnaast hebben ze regeringen aangevallen en hun sites platgelegd zoals in Iran en onlangs Tunesië. Kunt u een kort overzicht geven van hun opeenvolgende doelen in het verleden en aangeven wat de gemeenschappelijke elementen van die verschillende doelen zijn?
Anonymous heeft geen doelstellingen. Zo’n beetje al onze acties buiten 4chan zijn impulsief, onze daden hebben uiteenlopende motieven die weer verschillen voor individuele Anons.
De aanleiding van het protest van Scientology was een poging van die kerk om een interview met Tom Cruise van het internet te verwijderen. Anon ging protesteren omdat hij vond dat Scientology een bedreiging vormde voor de internetvrijheid. De echte reden was gewoon dat iedereen een schijthekel aan Scientology heeft, en Anonymous gewoon rel wilde schoppen. Dit is aardig gelukt.
Iran en Tunesië werden aangevallen omdat de regimes van die landen mensen hun (internet)vrijheid ontnemen, dat is wat de acties met elkaar verbindt.
U noemt trouwens alleen de acties waar Anonymous het nieuws mee heeft gehaald. Wist u dat we ook een actie hadden waarin we massaal kerstkaarten naar Jozef Fritzl hebben gestuurd? Wist u dat wij het maar al te leuk vinden om mensen aan te moedigen om zelfmoord te plegen? Wist u dat we moedwillig naaktfoto’s van mensen verspreiden om hun leven kapot te maken? Klinken die acties als daden van een idealistische groepering? Het oordeel is aan u.
Welke wapens gebruikt Anonymous? DDoS aanvallen zijn degene die genoemd worden in de media. Zijn er ook andere? wordt er ook gehackt en wat is het verschil tussen die twee?
Ik kan hier niet teveel over loslaten, wel kan ik zeggen dat het aantal hackers binnen Anonymous wel eens groter geschat wordt dan het in feite is. Wij gebruiken de wapens die de situatie behoeft.
Hacken is inbreken in andermans computer, DDOS’en is een server zo vaak mogelijk aanvragen in de hoop dat deze overbelast raakt. De twee dingen hebben weinig met elkaar te maken.
DDoS-aanvallen zijn illegaal. Hoe staan Anons er tegenover dat ze de wet overtreden?
Hier kan ik geen uitlatingen over doen. Ik kan alleen zeggen dat ook dit per Anon verschilt
donderdagavond 20 januari was er in Amsterdam een bijeenkomst in Amsterdam waar voorlichting werd gegeven over Anonymous en technieken om te gebruiken. Is dat niet vreemd? Anonymous moet het immers niet hebben van publiciteit? Wie hebben die voorlichtingsavond georganiseerd? Een nederlands "tak"van de globale zwerm? Enig idee wat het doel van deze avond was? Men ontmoet en bereikt immers veel meer mensen via het internet.
Dat is heel vreemd, dit soort acties in het echte leven zijn niets voor Anonymous. De mensen die op zulke avonden namens Anonymous pretenderen te spreken verkopen hoogstwaarschijnlijk onzin, of het zijn agenten in vermomming. Anonymous heeft geen Nederlandse ‘tak’, zo georganiseerd zijn wij helemaal niet. Er zijn overigens wel Nederlandstalige imageboards. Ik weet niet wie die avond georganiseerd heeft. Ik ben het met uw stelling dat Anonymous via het internet veel meer kan bereiken.
De man keek op zijn horloge.
"Het spijt me, ik moet gaan. Maar als u uw artikel op Amsterdam Post publiceert, dan ben ik altijd bereid om eventuele vragen daar en hier nog te beantwoorden."
Hij stond op, gaf me een hand en verliet het etablissement om in de anonimiteit op te lossen.
(Reageren kan ook op Amsterdam Post)
Wat is Anonymous? Wat willen ze? Van de media werd ik niet veel wijzer. De berichten variëerden van een stelletje opgeschoten pubers met te veel vrije tijd tot de extreem-linkse virtuele stoottroepen van Wikileaks (ook een extreem-linkse organisatie volgens velen). Waarschijnlijk riepen de journalisten maar wat en ik besloot dat dat kwam omdat hun bronnen aan hen bekend waren. Ze hadden natuurlijk anonieme bronnen moeten raadplegen. Prutsers.
Ik stond op, trok mijn jas aan en liep naar buiten, waar ik de eerste de beste persoon aansprak die ik niet kende. Het was een jonge man, netjes gekleed met een hoed op, waarvan de rand zijn ogen overschaduwde. Zijn gezicht zag er groen uit in het neonlicht van een reclame.
"Dag meneer, mag ik u iets vragen?
De man lichtte zijn hoed wat op en zei: "Natuurlijk meneer, wat wilt u weten?
"Ik ken u niet. Bent u hier anoniem, in het Engels Anonymous?"
"Jazeker. Wilt u me daar iets over vragen? Dat treft, want ik weet er wel iets van en ik heb een kwartiertje ijd. Wat wilt u weten?"
Ik feliciteerde mezelf met mijn slimheid en geluk en nodigde de man uit om ergens te gaan zitten. We zochten een café op en ik bestelde twee biertjes. Ik vertelde hem dat ik voor een weblog schreef en hij bleek de site te kennen. Toen stak ik van wal.
U moet me maar beschouwen als iemand die er niets over weet, wat feitelijk ook zo is, want alles wat ik weet komt uit de pers en andere media waar ik de bronnen niet van vertrouw of kan controleren. Ze zijn immer te bekend. U kan ik daarentegen wel vertrouwen. U bent immers anoniem.
Dat klopt.
Hoe bericht de pers over Anonymous? Worden mensen goed ingelicht? is de berichtgeving neutraal en objectief?
De pers is niet bijzonder goed ingelicht. Wat er in de kranten over Anonymous te lezen valt is:
A. Overgeschreven van wat enkele leden van Anonymous op internet roepen
B. Compleet onzinnig en zelfverzonnen.
Een goed voorbeeld van geval A is wat er de laatste maanden in de kranten en op tv verscheen over Anonymous. We worden neergezet als een idealistische groep hackers en activisten. Dit is deels waar, maar geeft een totaal verkeerd beeld van wat Anonymous is. Binnen ons collectief zijn er zeker een aantal hackers en activisten die nogal wat van zich laten horen, maar zo zijn wij lang niet allemaal. Ik durf wel te zeggen dat het merendeel van de 'hacktivisten' onder ons niet gedreven worden door idealisme, maar door sensatiezucht en angst dat de overheden erachter komen wat voor getekende kinderporno (lolicon) ze allemaal op hun computers hebben staan. Dat Anon zich presenteert als een idealist is vooral om de publieke opinie achter zich te krijgen. Dit neemt echter niet weg dat het leeuwendeel van Anonymous radicaal voor internetvrijheid is en vijandig staat tegenover de mensen die deze vrijheid willen beperken
Een voorbeeld van geval B is een artikel dat enkele jaren gelden in dagblad 'De Pers' stond. De journalisten daar beweerden dat we elkaar geheime signalen gaven door plaatjes van pokémon te tonen. Deze mensen wisten duidelijk niet waar ze het over hadden, zoals de meeste journalisten. Die mensen zijn vooral heel goed in het overschrijven van persverklaringen en het verzinnen van leuke verhaaltjes.
Anonymous is de afgelopen maand wereldnieuws geworden, doordat de groep steun verleende aan Wikileaksvoorman Julian Assange, toen enkele van de Wikileaks bankrekeningen door Paypal en Visa werden geblokkeerd. Wat hebben Wikleaks en Anonymous met elkaar te maken?
U impliceert dat Anonymous een verhouding heeft met wikileaks en Julian Assange? Dat is niet het geval. Anonymous in het conflict rond Assange verzeild geraakt toen bekend werd dat overheden en banken wikileaks kapot probeerden te maken, Anon zag dit als een bedreiging voor de internetvrijheid, enkele leden van Anon dan . Een hoop andere leden sprongen op de kar omdat ze door kregen dat dit een grote zaak zou worden en ze het nieuws konden halen. Anon deed mee met de kant van Assange, maar streed niet voor of in opdracht van Assange, al verschilt het motief voor deelname per lid.
Verder kan ik niet sterk genoeg benadrukken dat Anonymous geen groepering is in de traditionele zin van het woord. Mensen kunnen zich niet inschrijven voor Anonymous, Anonymous heeft geen gecodeerde doelen. Zelfs binnen Anonymous is er een hoop onenigheid over wat en wie wij precies zijn. Iedereen die beweert dat Anonymous wel vastgelegde doelen heeft liegt of is zelf slecht geïnformeerd.
Wat is Anonymous? Ik begrijp, dat het meer een wisselende 'zwerm' is,
dan een groep met een vaste structuur en dat het voortgekomen is uit
leden van 4chan. 4chan is een chanboard. Wat is een chanboard en waardoor onderscheidt 4chan zich, dat er zoiets als Anon kan ontstaan?
Wat is Anonymous? U bedoelt te vragen wie er bij Anonymous horen? Wij zijn studenten, leraren, winkeliers, werklozen, advocaten, drugsverslaafden, socialisten, libertariërs, Poolse nationalisten, Joden, neonazi's, bouwvakkers, idealisten, realisten, muziekliefhebbers, pornosterren, furries en zo'n beetje alle stempeltjes die je op mensen kan plakken. Wat hebben de leden van Anonymous gemeen? Dat ze lid zijn van Anonymous en zich in bepaalde regionen van het internet begeven, dat is eigenlijk alles. Wij zijn met meer dan 9000, veel meer. We zijn overal, er wonen waarschijnlijk mensen die zich met Anonymous associëren bij u in de straat. Wij hebben geen leider, wij zijn een collectief van individuen.
Dat u weet van 4chan betekent dat u weet waar u het over hebt, waarvoor mijn complimenten. Een imageboard, of zoals u het noemt, een chanboard, is een internetforum dat de nadruk vooral legt op het posten van afbeeldingen in plaats van tekst. Het imageboard is van oorsprong een Japans fenomeen. Men praat er eigenlijk over alles. Anoniem en dus niet gehinderd door politieke correctheid. In 2003 werd het eerste Engelstalige imageboard opgericht, 4chan, de Engelstalige tegenhanger van het Japanse 2chan. (Onder de link: Yotsuba, de mascotte van 4chan)
Ook 4chan was een anoniem imageboard. Het was mogelijk om tekst en afbeeldingen achter te laten met een naam, maar verreweg de meeste gebruikers postten als 'Anonymous'. Dit is waar de kern en oorsprong van ons collectief ligt. Wie naamloos gebruikt maakt van 4chan hoort bij Anonymous, of ze het nu willen of niet. Dagelijks worden er duizenden, zo niet miljoenen berichten achtergelaten op 4chan. 4chan is waar onze generatie samenkomt, gedachten en meningen uitwisselt, en va alles en nog wat onderneemt. Ik heb begrepen dat de meeste lezers van AP boven de 35 zijn, ik raad jullie af om een kijkje op 4chan te nemen. De kans is groot dat jullie je beledigd zullen voelen en jullie zullen er bovendien weinig van begrijpen. 4chan onderscheidt zich van de rest van het internet, omdat het een formule gebruikt die voorheen niet bestond op het westerse internet. Anonymous heeft op 4chan kunnen ontstaan omdat mensen zich daar anoniem en zonder een blad voor hun mond kunnen uiten. Daarnaast is 4chan gewoon een leuke site met een humor die bij veel jongeren in de smaak valt.
Hier ziet u een ander gezicht van Anonymous: Kerst vieren met onze partners uit een andere wereld.
Wat is de doelstelling van Anonymous? Is er wel een doelstelling en een
strategie om deze te verwezenlijken? Ik meen dat Scientology een van de eerste organisaties werd, die de kracht van Anonymous ondervond. Daarnaast hebben ze regeringen aangevallen en hun sites platgelegd zoals in Iran en onlangs Tunesië. Kunt u een kort overzicht geven van hun opeenvolgende doelen in het verleden en aangeven wat de gemeenschappelijke elementen van die verschillende doelen zijn?
Anonymous heeft geen doelstellingen. Zo’n beetje al onze acties buiten 4chan zijn impulsief, onze daden hebben uiteenlopende motieven die weer verschillen voor individuele Anons.
De aanleiding van het protest van Scientology was een poging van die kerk om een interview met Tom Cruise van het internet te verwijderen. Anon ging protesteren omdat hij vond dat Scientology een bedreiging vormde voor de internetvrijheid. De echte reden was gewoon dat iedereen een schijthekel aan Scientology heeft, en Anonymous gewoon rel wilde schoppen. Dit is aardig gelukt.
Iran en Tunesië werden aangevallen omdat de regimes van die landen mensen hun (internet)vrijheid ontnemen, dat is wat de acties met elkaar verbindt.
U noemt trouwens alleen de acties waar Anonymous het nieuws mee heeft gehaald. Wist u dat we ook een actie hadden waarin we massaal kerstkaarten naar Jozef Fritzl hebben gestuurd? Wist u dat wij het maar al te leuk vinden om mensen aan te moedigen om zelfmoord te plegen? Wist u dat we moedwillig naaktfoto’s van mensen verspreiden om hun leven kapot te maken? Klinken die acties als daden van een idealistische groepering? Het oordeel is aan u.
Welke wapens gebruikt Anonymous? DDoS aanvallen zijn degene die genoemd worden in de media. Zijn er ook andere? wordt er ook gehackt en wat is het verschil tussen die twee?
Ik kan hier niet teveel over loslaten, wel kan ik zeggen dat het aantal hackers binnen Anonymous wel eens groter geschat wordt dan het in feite is. Wij gebruiken de wapens die de situatie behoeft.
Hacken is inbreken in andermans computer, DDOS’en is een server zo vaak mogelijk aanvragen in de hoop dat deze overbelast raakt. De twee dingen hebben weinig met elkaar te maken.
DDoS-aanvallen zijn illegaal. Hoe staan Anons er tegenover dat ze de wet overtreden?
Hier kan ik geen uitlatingen over doen. Ik kan alleen zeggen dat ook dit per Anon verschilt
donderdagavond 20 januari was er in Amsterdam een bijeenkomst in Amsterdam waar voorlichting werd gegeven over Anonymous en technieken om te gebruiken. Is dat niet vreemd? Anonymous moet het immers niet hebben van publiciteit? Wie hebben die voorlichtingsavond georganiseerd? Een nederlands "tak"van de globale zwerm? Enig idee wat het doel van deze avond was? Men ontmoet en bereikt immers veel meer mensen via het internet.
Dat is heel vreemd, dit soort acties in het echte leven zijn niets voor Anonymous. De mensen die op zulke avonden namens Anonymous pretenderen te spreken verkopen hoogstwaarschijnlijk onzin, of het zijn agenten in vermomming. Anonymous heeft geen Nederlandse ‘tak’, zo georganiseerd zijn wij helemaal niet. Er zijn overigens wel Nederlandstalige imageboards. Ik weet niet wie die avond georganiseerd heeft. Ik ben het met uw stelling dat Anonymous via het internet veel meer kan bereiken.
De man keek op zijn horloge.
"Het spijt me, ik moet gaan. Maar als u uw artikel op Amsterdam Post publiceert, dan ben ik altijd bereid om eventuele vragen daar en hier nog te beantwoorden."
Hij stond op, gaf me een hand en verliet het etablissement om in de anonimiteit op te lossen.
(Reageren kan ook op Amsterdam Post)
donderdag 20 januari 2011
Een moordenaar telt af.
Over 1 jaar, 11 maanden, 11 dagen en 11 uur komt Volkert van der Graaf, de nietsontziende moordenaar van Pim Fortuijn vrij. Niet alleen een moord, die velen de hoop voor een andere toekomst ontnam en in het verdriet stortte, maar ook grote schade toebracht aan het democratisch proces in Nederland.
Hij zal dan waarschijnlijk in het niets verdwijnen, naar een warm land, met een ander gezicht, een andere identiteit en een maandelijkse toelage voor de rest van zijn leven. Of denkt iemand dat hij fluitend met zijn plunjezak de gevangenispoort zal uitlopen om een biertje te gaan pakken in de dichtstbijzijnde kroeg?
Hij zal dan waarschijnlijk in het niets verdwijnen, naar een warm land, met een ander gezicht, een andere identiteit en een maandelijkse toelage voor de rest van zijn leven. Of denkt iemand dat hij fluitend met zijn plunjezak de gevangenispoort zal uitlopen om een biertje te gaan pakken in de dichtstbijzijnde kroeg?
zondag 26 december 2010
Beatrix maakt van gouden regel een roestige spijker
Staatshoofden en andere volksmenners verkrachten wel vaker uitspraken van geestelijke leraren om mensen zand in de ogen te strooien en hun daden en woorden een schijn van goddelijke autoriteit te geven.
Zo had het Bush het na 9/11 het over: “wie niet voor ons is is tegen ons”. Een verkrachting van de uitspraak: “wie niet tegen ons is is voor ons” (Marcus 9, 40 en Lucas 9, 50) . In Bush’ geval wordt gezegd: dat iedereen die niet voor jou is je vijand is en in het tweede geval wordt gezegd, dat iedereen die niet tegen je is geen vijand is. Een volkomen andere betekenis! Een positieve uitspraak veranderd in een negatieve, waar geen ruimte is voor neutraliteit of vrije keuze.
Zo verkracht Bea de uitspraak: “wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet” (Mattheus 7,12 en Lucas 6,31) op dezelfde manier door de uitspraak te corrumperen en er zogenaamd een positieve uitspraak van te maken door te zeggen dat wat ik zou willen dat mij overkomt ik de ander moet (!) doen. Maar het is niet positief, maar een dwangbevel om alles wat je hebt vrijwillig weg te geven en de legalisering van egoïsme tot aan het criminele.
Immers: het eerste is een aanmaning om anderen niet slecht te behandelen, maar wat Bea zegt is dit:
“Ik zou graag willen dat iedereen mij zijn geld geeft en mij aanbidt en mij dient”. in haar geval de praktijk, maar voor ieder ander een irreële en egoïstische uitspraak. Omgedraaid dus: ik moet toestaan, dat ik al mijn bezit aan een ander geef en ik moet de ander aanbidden en dienen.
Zo verkracht ze een uitspraak in de Bijbel en maakt van een inderdaad gouden regel een irreëel dwangbevel.
In de praktijk:
Uitspraak van Jezus:
Ik wil niet beroofd worden, bespuugd, beledigd en mishandeld, dus doe ik dat ook een ander niet aan.
Uitspraak van Beatrix:
mensen die je beroven, bespugen beledigen en mishandelen moet je hun gang laten gaan, want dat is immers wat zij het liefst willen? Iemand die zegt: “Ik wil graag naar een rijk land verhuizen waar ik met mijn nageslacht tot mijn dood verzorgd word door de inwoners terwijl ik mijn haat en minachting voor dat land en die bewoners vrijelijk kan tentoonspreiden” kan zich beroepen op de uitspraak van Bea. Immers: iedereen zou dat wel kunnen willen en we moeten die mensen alle vrijheid geven.
Bea, ik wil graag in een paleis wonen en een miljoen euro uitkering per jaar krijgen. U wilt dat ook. Als goede christin moet u mij dat ook ook gunnen, dus kom maar op met het geld.
Hiermee is Bea de nieuwe messias geworden. Halleluja! Het oude woord is te niet gedaan! De gouden regel veranderd in een roestige spijker. Om je mee aan het kruis van je schuldgevoel te nagelen nadat je jezelf van alles hebt laten beroven, onder andere door haar.
lees ook de Amsterdam Post
Zo had het Bush het na 9/11 het over: “wie niet voor ons is is tegen ons”. Een verkrachting van de uitspraak: “wie niet tegen ons is is voor ons” (Marcus 9, 40 en Lucas 9, 50) . In Bush’ geval wordt gezegd: dat iedereen die niet voor jou is je vijand is en in het tweede geval wordt gezegd, dat iedereen die niet tegen je is geen vijand is. Een volkomen andere betekenis! Een positieve uitspraak veranderd in een negatieve, waar geen ruimte is voor neutraliteit of vrije keuze.
Zo verkracht Bea de uitspraak: “wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet” (Mattheus 7,12 en Lucas 6,31) op dezelfde manier door de uitspraak te corrumperen en er zogenaamd een positieve uitspraak van te maken door te zeggen dat wat ik zou willen dat mij overkomt ik de ander moet (!) doen. Maar het is niet positief, maar een dwangbevel om alles wat je hebt vrijwillig weg te geven en de legalisering van egoïsme tot aan het criminele.
Immers: het eerste is een aanmaning om anderen niet slecht te behandelen, maar wat Bea zegt is dit:
“Ik zou graag willen dat iedereen mij zijn geld geeft en mij aanbidt en mij dient”. in haar geval de praktijk, maar voor ieder ander een irreële en egoïstische uitspraak. Omgedraaid dus: ik moet toestaan, dat ik al mijn bezit aan een ander geef en ik moet de ander aanbidden en dienen.
Zo verkracht ze een uitspraak in de Bijbel en maakt van een inderdaad gouden regel een irreëel dwangbevel.
In de praktijk:
Uitspraak van Jezus:
Ik wil niet beroofd worden, bespuugd, beledigd en mishandeld, dus doe ik dat ook een ander niet aan.
Uitspraak van Beatrix:
mensen die je beroven, bespugen beledigen en mishandelen moet je hun gang laten gaan, want dat is immers wat zij het liefst willen? Iemand die zegt: “Ik wil graag naar een rijk land verhuizen waar ik met mijn nageslacht tot mijn dood verzorgd word door de inwoners terwijl ik mijn haat en minachting voor dat land en die bewoners vrijelijk kan tentoonspreiden” kan zich beroepen op de uitspraak van Bea. Immers: iedereen zou dat wel kunnen willen en we moeten die mensen alle vrijheid geven.
Bea, ik wil graag in een paleis wonen en een miljoen euro uitkering per jaar krijgen. U wilt dat ook. Als goede christin moet u mij dat ook ook gunnen, dus kom maar op met het geld.
Hiermee is Bea de nieuwe messias geworden. Halleluja! Het oude woord is te niet gedaan! De gouden regel veranderd in een roestige spijker. Om je mee aan het kruis van je schuldgevoel te nagelen nadat je jezelf van alles hebt laten beroven, onder andere door haar.
lees ook de Amsterdam Post
vrijdag 24 december 2010
De Beste Wensen
Na hopeloos in het internet verdwaald te zijn geraakt bij het zoeken naar een kaartje, wil ik op deze zuiver tekstuele wijze iedereen aangename kerstdagen toewensen en geluk, voorspoed en gezondheid in het komende jaar en de jaren daarna. Dat vrijheid weer een levend begrip moge worden in plaats van de legitimering van beperkingen en restricties.
D. G. Neree.
D. G. Neree.
dinsdag 7 december 2010
dinsdag 30 november 2010
Het tientje van Lieftinck
Vlak na de Tweede Wereldoorlog kregen alle Nederlanders tien gulden tijdens de grote geldzuivering die Lieftinck op touw zette. In de week waarin alle oude bankbiljetten en munten moesten worden ingeleverd - om vervolgens te worden geruild voor nieuw geld - moest men rondkomen van deze tien gulden. Deze geldzuivering was nodig om een einde te maken aan de geldcirculaties, die tijdens de Duitse bezetting werden uitgezet.
Lees het artikel op het weblog van Cor Stoker
Lees het artikel op het weblog van Cor Stoker
vrijdag 26 november 2010
Shariah in de Opiumwet
Ik wilde een artikel schrijven over "drugs", de "war on drugs" en de Opiumwet met de bijzondere nadruk op Hashish/Marihuana/Hennep/Cannabis, maar het is een complexe materie en het wordt erg lang en waarschijnlijk zal het in delen gepubliceerd worden.
In dit eerste deel wil ik laten zien hoe een (internationale) wet, die oorspronkelijk bedoeld was om economische belangen veilig te stellen veranderde in een lijst van willekeurige stoffen waarvan het bezit en gebruik strafbaar werd gesteld en de bezitter/gebruiker dus gecriminaliseerd werd. Hierbij werd het eigendomsrecht op grove manier geschaad op instigatie van een door de Islam beheerst regime.Onbekend object
Ik heb op de PVV gestemd vanwege de speerpunten, maat ik ben het volkomen oneens met hun plannen voor het drugsbeleid. Zoals ik wil aantonen, is de mate van ellende rond "drugs" recht evenredig aan de mate van handhaving van verboden. Met andere woorden: niet 'drugs' veroorzaken uit zichzelf problemen, dat hebben ze sinds mensenheugenis niet gedaan. Het zijn de wetten en verboden en de handhaving die een wereldwijde drugsoorlog hebben veroorzaakt en het ontstaan van criminele organisaties onder andere in Nederland en onnoemelijk veel mensen in ellende hebben gestort.
Ontstaan van de Opiumwet. de wet van 1919.
De opiumwet is ontstaan om de handelsbelangen van verschillendeVOC landen in casu Nederland te beschermen.
.
Het gebruik van - en de handel in opium (en meer recentelijk en in mindere mate Coca/Cocaine), kent in ons land een 350 jaar lange geschiedenis. Nederland heeft voor een deel zijn rijkdom eraan te danken. in de 17e eeuw kreeg de Verenigde Oost-Indische Compagnie (VOC) het monopolie op de invoer van opium in Java. De opium werd gekocht in de Bengalen om vervolgens door de VOC geruild te worden tegen specerijen in de Indische Archipel.
Vanaf het begin van de 19e eeuw reguleerde de Nederlandse staat in Nederlands-Indië de opiumverkoop door een pachtsysteem in te voeren. Particulieren konden voor een aanzienlijk bedrag monopolierechten in een bepaald gebied kopen. Zij waren verplicht hun ruwe opium van de staat te betrekken.
Aan het einde van de 19e eeuw.werd de zogenoemde 'opiumregie' ingevoerd. De Staat overzag de invoer, bereiding en distributie van opium in Nederlands-Indië om zo de criminaliteit (lees: handel buiten het Nederlandse monopolie om) de kop in te kunnen drukken.
(Wat Cocaine betreft: De Nederlandsche Cocaïnefabriek was in de eerste decennia van de 20e eeuw een groot producent van onder meer cocaïne uit in Nederlands-Indië geteelde cocaplanten.)
Diverse Europese landen hadden grote inkomsten uit drugs, Nederland dus in het bijzonder. Met name de Verenigde Staten wilden aan het begin van de 20e eeuw restricties op de handel in 'drugs'. In 1912 kwam het in Den Haag tot een internationale conferentie waarin diverse landen, waaronder Nederland, het Internationale Opiumverdrag opstelden. In Nederland leidde dit tot de Opiumwet die in 1919 in werking trad.
De eerste wet van 1919 diende om de " illegale" handel in opium tegen te gaan, aangezien het opiummonopolie (opiumregie) in handen van Nederland was. Het ging in die wet alleen om opium en cocaine, noch werd het bezit van deze of andere stoffen anders dan voor handelsdoeleinden, strafbaar gesteld. Het ging immers om economische 'delicten'. De verdragen en de Opiumwetten maakten ook zeker geen einde aan de staatshandel in opium in de Nederlands Indische koloniën. Tussen 1904 en 1940 bedroeg de winst op de opiumregie 456 miljoen gulden. Pas iIn 1942 maakten de Japanners een einde aan de koloniale overheersing en daarmee ook aan de Nederlandse opiumhandel in de Indische archipel.
De wet van 1928
De Opiumwet van 1928, die op 12 mei 1929 in werking trad en die van 1919 verving, kwam voort uit de noodzaak om de (economische) bepalingen betreffende opium en andere verdovende middelen in overeenstemming te brengen met de bepalingen van het op 19 februari 1925 te Genève tussen Nederland en andere staten gesloten internationale opiumverdrag).
In de tweede wet van 1928 werd op instigatie van vooral Egypte Hasjish/Hennephars aan de lijst toegevoegd (het recreatieve gebruik van cannabis was in Nederland in die tijd niet eens bekend), maar werd bovendien niet alleen de (niet-door de staat gereguleerde, dus illegale) handel, 87667maar nu ook het bezit en gebruik (feitelijk een inbreuk op het eigendomsrecht) ervan strafbaar gesteld. Hierdoor werd dus de bezitter en/ofgebruiker van deze plantaardige stoffen strafbaar en was het plotseling een heel andere wet dan die van 1919.
Amerika, hoewel geen lid van de Volkenbond, steunde de toevoeging van Hasjish/Maruhuana met dezelfde Egyptische krankzinnigheidsclaim (zie onder). Marihuana was nooit een probleem in amerika geweest, tot het plotseling aan het begin van de 29e eeuw gelinkt werd met illegale Mexicaanse immigranten en de aanname, dat marihuana tot waanzin en agressie zou leiden bij criminelen uit die groep. Het van enig probleem onwetende amerikaanse publiek werd plotseling overdonderd met een hetze tegen "The Killer Weed", Dat was overigens tijdens de drooglegging en officieel was men bang dat mensen in Marihuana een vervanger voor Alcohol zouden vinden. Andere bronnen claimen echter, dat de hetze tegen Maruhuana bedoeld om de hennepindustrie de nek om te draaien, een campagne opgezet vanuit de nieuw-ontstane kunststoffenindustrie.
(Met India en Zuid-Afrika, die de toevoeging aan de lijst steunden, was er iets vergelijkbaars aan de hand: het gebruik werd ook gelinkt aan mensen uit lagere sociale klassen. In india, waar het engelse regime heerste) waren het veelal de armen en religieuze en militante verzetsgroeperingen die hashish gebruikten en in Zuid-Afrika was het natuurlijk de zwarte bevolking die Marihuana rookte onder het apartheidsbewind. Tja, Hasish/marihuana als de toeverlaat voor de armen en verdrukten, dat is het feitelijk. en de verdrukkers vinden dat niet ok.).
De claim van Egypte om Hashish op de lijst te krijgen en het bezit ervan te verbieden was, dat Hashish krankzinnigheid zou veroorzaken. Het bewijs dat ze daarvoor aandroegen was, dat er drie keer zoveel mannen in gestichten zouden zitten dan vrouwen en Hashish voornamelijk door mannen gerookt werd. Quod Erat Demonstrandum.
"At the 1925 meeting in Geneva, the Egyptians led the way in proposing that hashish be included within the Convention. An Egyptian delegate presented a paper on the effects and use of hashish in Egypt. Mr. El Guindy's study is so typical of the so-called scientific or empirical evidence that has been presented to justify the drug's prohibition that the following excerpt must be included. In stating that the real danger of hashish is that it will produce insanity, the Egyptian delegate presented the following:
The illicit use of hashish is the principal cause of most of the cases of insanity occurring in Egypt. In support of this contention, it may be observed that there are three times as many cases of mental alienation among men as among women, and it is an established fact that men are much more addicted to hashish than women."
The Egyptian proposal was referred to a subcommittee for study and later in the Conference this group reported that the use of Indian hemp drugs should be limited to medical and scientific purposes. The proceedings contain no record of what medical or scientific evidence might have been brought forward to support the inclusion of the Indian hemp drugs in the Convention.57 Nevertheless, they were the subject of Chapters IV and V of the Convention"
"the courts, like the legislatures, relied on nonscientific materials to support the proposition that marijuana was an addictive, mind-destroying drug productive of crime and insanity. "
Wat was feitelijk het geval in Egypte?
In Egypte (en andere islamitisch overheerste landen) probeerden lokale (islamitische) ambtenaren en buitenlandse heersers, het gebruik van Hashish al eeuwen te onderdrukken.Waarom? Wel: hasjish is de armeluis alcohol en wordt door de Islam al 800 jaar officieel afgekeurd.
Cannabis was/is namelijk sterk verbonden met religieuze afwijking van de sunnitische danwel sji"itische Islam, zoals het zich manifesteerde o.a. bij de sufi's, de derwisjen en de fakirs. De laatste twee woorden zijn in het arabisch synoniem met "arme" en veel religieuzen keerden zich (onder invloed van de effekten van Hashish?) af van de officiele (sunnitische of Sjiitische) orthodoxie en legden een gelofte van armoede af. Hasjish werd in die kringen veelvuldig gebruikt. Het ging gepaard met religieuze inzichten en bevorderde persoonlijke extase en minachting voor materi"ele bezittingen en valse religieuze autoriteit. Dat kunnen imams en andere religieuze leiders natuurlijk niet hebben. Stel je voor, dat iemand zelf met god of gabri"el zou gaan praten! Autoriteiten zagen hashishgebruikers voornamelijk als lastpakken. Hier nu was plotseling de kans om een aantal potentiele onruststokers onschadelijk te maken en religieuze dissidenten krankzinnig te verklaren.
En zo kregen we in Nederland te maken met het verbod op een landbouwgewas waar we nooit problemen hadden gehad, maar integendeel ook weer een groot deel van onze rijkdom aan te danken hadden, in de vorm van de zeil, touw- en stoffenfabricage, waarzonder de scheepvaart in NL niet eens denkbaar zou zijn geweest.
Zo zien we dat alle ellende in het Westen die uit de bestrijding van met name Hashish/Marihuana voortgekomen is, ontstaan is door implementatie van een toevoeging uit een islamitisch systeem, om de islamitische autoriteiten tegemoet te komen.
Ten eerste was de toevoeging van deze stof volkomen willekeurig en niet wetenschappelijk onderbouwd en ten tweede is de bepaling dat ook HET BEZIT van die stof strafbaar gesteld werd in strijd met het liberale eigendomsrecht.
Meneer Wilders, wilt u shariah-wetgeving volgen of liberale wetgeving nastreven?
Ik ben van mening dat de Opiumwet in huidige vorm naar de vuilnishoop moet en dat iedere stof daarin op eigen merites bekeken en behandeld moet worden, om te beginnen vanuit medische hoek..
Met de wet van 1928 stond de deur open voor de toevoeging van willekeurige welke stof die niet in de smaak van een regering of de authoriteiten valt. Op dit moment kan een minister zonder wie dan ook te raadplegen een stof aan de lijst toevoegen en daarmee willekeurige mensen buiten de wet stellen.
Hierover meer in een volgend artikel.
Zie ook en voor reacties (hoop ik) HIERRRRRRRRRRRRR
In dit eerste deel wil ik laten zien hoe een (internationale) wet, die oorspronkelijk bedoeld was om economische belangen veilig te stellen veranderde in een lijst van willekeurige stoffen waarvan het bezit en gebruik strafbaar werd gesteld en de bezitter/gebruiker dus gecriminaliseerd werd. Hierbij werd het eigendomsrecht op grove manier geschaad op instigatie van een door de Islam beheerst regime.Onbekend object
Ik heb op de PVV gestemd vanwege de speerpunten, maat ik ben het volkomen oneens met hun plannen voor het drugsbeleid. Zoals ik wil aantonen, is de mate van ellende rond "drugs" recht evenredig aan de mate van handhaving van verboden. Met andere woorden: niet 'drugs' veroorzaken uit zichzelf problemen, dat hebben ze sinds mensenheugenis niet gedaan. Het zijn de wetten en verboden en de handhaving die een wereldwijde drugsoorlog hebben veroorzaakt en het ontstaan van criminele organisaties onder andere in Nederland en onnoemelijk veel mensen in ellende hebben gestort.
Ontstaan van de Opiumwet. de wet van 1919.
De opiumwet is ontstaan om de handelsbelangen van verschillendeVOC landen in casu Nederland te beschermen.
.
Het gebruik van - en de handel in opium (en meer recentelijk en in mindere mate Coca/Cocaine), kent in ons land een 350 jaar lange geschiedenis. Nederland heeft voor een deel zijn rijkdom eraan te danken. in de 17e eeuw kreeg de Verenigde Oost-Indische Compagnie (VOC) het monopolie op de invoer van opium in Java. De opium werd gekocht in de Bengalen om vervolgens door de VOC geruild te worden tegen specerijen in de Indische Archipel.
Vanaf het begin van de 19e eeuw reguleerde de Nederlandse staat in Nederlands-Indië de opiumverkoop door een pachtsysteem in te voeren. Particulieren konden voor een aanzienlijk bedrag monopolierechten in een bepaald gebied kopen. Zij waren verplicht hun ruwe opium van de staat te betrekken.
Aan het einde van de 19e eeuw.werd de zogenoemde 'opiumregie' ingevoerd. De Staat overzag de invoer, bereiding en distributie van opium in Nederlands-Indië om zo de criminaliteit (lees: handel buiten het Nederlandse monopolie om) de kop in te kunnen drukken.
(Wat Cocaine betreft: De Nederlandsche Cocaïnefabriek was in de eerste decennia van de 20e eeuw een groot producent van onder meer cocaïne uit in Nederlands-Indië geteelde cocaplanten.)
Diverse Europese landen hadden grote inkomsten uit drugs, Nederland dus in het bijzonder. Met name de Verenigde Staten wilden aan het begin van de 20e eeuw restricties op de handel in 'drugs'. In 1912 kwam het in Den Haag tot een internationale conferentie waarin diverse landen, waaronder Nederland, het Internationale Opiumverdrag opstelden. In Nederland leidde dit tot de Opiumwet die in 1919 in werking trad.
De eerste wet van 1919 diende om de " illegale" handel in opium tegen te gaan, aangezien het opiummonopolie (opiumregie) in handen van Nederland was. Het ging in die wet alleen om opium en cocaine, noch werd het bezit van deze of andere stoffen anders dan voor handelsdoeleinden, strafbaar gesteld. Het ging immers om economische 'delicten'. De verdragen en de Opiumwetten maakten ook zeker geen einde aan de staatshandel in opium in de Nederlands Indische koloniën. Tussen 1904 en 1940 bedroeg de winst op de opiumregie 456 miljoen gulden. Pas iIn 1942 maakten de Japanners een einde aan de koloniale overheersing en daarmee ook aan de Nederlandse opiumhandel in de Indische archipel.
De wet van 1928
De Opiumwet van 1928, die op 12 mei 1929 in werking trad en die van 1919 verving, kwam voort uit de noodzaak om de (economische) bepalingen betreffende opium en andere verdovende middelen in overeenstemming te brengen met de bepalingen van het op 19 februari 1925 te Genève tussen Nederland en andere staten gesloten internationale opiumverdrag).
In de tweede wet van 1928 werd op instigatie van vooral Egypte Hasjish/Hennephars aan de lijst toegevoegd (het recreatieve gebruik van cannabis was in Nederland in die tijd niet eens bekend), maar werd bovendien niet alleen de (niet-door de staat gereguleerde, dus illegale) handel, 87667maar nu ook het bezit en gebruik (feitelijk een inbreuk op het eigendomsrecht) ervan strafbaar gesteld. Hierdoor werd dus de bezitter en/ofgebruiker van deze plantaardige stoffen strafbaar en was het plotseling een heel andere wet dan die van 1919.
Amerika, hoewel geen lid van de Volkenbond, steunde de toevoeging van Hasjish/Maruhuana met dezelfde Egyptische krankzinnigheidsclaim (zie onder). Marihuana was nooit een probleem in amerika geweest, tot het plotseling aan het begin van de 29e eeuw gelinkt werd met illegale Mexicaanse immigranten en de aanname, dat marihuana tot waanzin en agressie zou leiden bij criminelen uit die groep. Het van enig probleem onwetende amerikaanse publiek werd plotseling overdonderd met een hetze tegen "The Killer Weed", Dat was overigens tijdens de drooglegging en officieel was men bang dat mensen in Marihuana een vervanger voor Alcohol zouden vinden. Andere bronnen claimen echter, dat de hetze tegen Maruhuana bedoeld om de hennepindustrie de nek om te draaien, een campagne opgezet vanuit de nieuw-ontstane kunststoffenindustrie.
(Met India en Zuid-Afrika, die de toevoeging aan de lijst steunden, was er iets vergelijkbaars aan de hand: het gebruik werd ook gelinkt aan mensen uit lagere sociale klassen. In india, waar het engelse regime heerste) waren het veelal de armen en religieuze en militante verzetsgroeperingen die hashish gebruikten en in Zuid-Afrika was het natuurlijk de zwarte bevolking die Marihuana rookte onder het apartheidsbewind. Tja, Hasish/marihuana als de toeverlaat voor de armen en verdrukten, dat is het feitelijk. en de verdrukkers vinden dat niet ok.).
De claim van Egypte om Hashish op de lijst te krijgen en het bezit ervan te verbieden was, dat Hashish krankzinnigheid zou veroorzaken. Het bewijs dat ze daarvoor aandroegen was, dat er drie keer zoveel mannen in gestichten zouden zitten dan vrouwen en Hashish voornamelijk door mannen gerookt werd. Quod Erat Demonstrandum.
"At the 1925 meeting in Geneva, the Egyptians led the way in proposing that hashish be included within the Convention. An Egyptian delegate presented a paper on the effects and use of hashish in Egypt. Mr. El Guindy's study is so typical of the so-called scientific or empirical evidence that has been presented to justify the drug's prohibition that the following excerpt must be included. In stating that the real danger of hashish is that it will produce insanity, the Egyptian delegate presented the following:
The illicit use of hashish is the principal cause of most of the cases of insanity occurring in Egypt. In support of this contention, it may be observed that there are three times as many cases of mental alienation among men as among women, and it is an established fact that men are much more addicted to hashish than women."
The Egyptian proposal was referred to a subcommittee for study and later in the Conference this group reported that the use of Indian hemp drugs should be limited to medical and scientific purposes. The proceedings contain no record of what medical or scientific evidence might have been brought forward to support the inclusion of the Indian hemp drugs in the Convention.57 Nevertheless, they were the subject of Chapters IV and V of the Convention"
"the courts, like the legislatures, relied on nonscientific materials to support the proposition that marijuana was an addictive, mind-destroying drug productive of crime and insanity. "
Wat was feitelijk het geval in Egypte?
In Egypte (en andere islamitisch overheerste landen) probeerden lokale (islamitische) ambtenaren en buitenlandse heersers, het gebruik van Hashish al eeuwen te onderdrukken.Waarom? Wel: hasjish is de armeluis alcohol en wordt door de Islam al 800 jaar officieel afgekeurd.
Cannabis was/is namelijk sterk verbonden met religieuze afwijking van de sunnitische danwel sji"itische Islam, zoals het zich manifesteerde o.a. bij de sufi's, de derwisjen en de fakirs. De laatste twee woorden zijn in het arabisch synoniem met "arme" en veel religieuzen keerden zich (onder invloed van de effekten van Hashish?) af van de officiele (sunnitische of Sjiitische) orthodoxie en legden een gelofte van armoede af. Hasjish werd in die kringen veelvuldig gebruikt. Het ging gepaard met religieuze inzichten en bevorderde persoonlijke extase en minachting voor materi"ele bezittingen en valse religieuze autoriteit. Dat kunnen imams en andere religieuze leiders natuurlijk niet hebben. Stel je voor, dat iemand zelf met god of gabri"el zou gaan praten! Autoriteiten zagen hashishgebruikers voornamelijk als lastpakken. Hier nu was plotseling de kans om een aantal potentiele onruststokers onschadelijk te maken en religieuze dissidenten krankzinnig te verklaren.
En zo kregen we in Nederland te maken met het verbod op een landbouwgewas waar we nooit problemen hadden gehad, maar integendeel ook weer een groot deel van onze rijkdom aan te danken hadden, in de vorm van de zeil, touw- en stoffenfabricage, waarzonder de scheepvaart in NL niet eens denkbaar zou zijn geweest.
Zo zien we dat alle ellende in het Westen die uit de bestrijding van met name Hashish/Marihuana voortgekomen is, ontstaan is door implementatie van een toevoeging uit een islamitisch systeem, om de islamitische autoriteiten tegemoet te komen.
Ten eerste was de toevoeging van deze stof volkomen willekeurig en niet wetenschappelijk onderbouwd en ten tweede is de bepaling dat ook HET BEZIT van die stof strafbaar gesteld werd in strijd met het liberale eigendomsrecht.
Meneer Wilders, wilt u shariah-wetgeving volgen of liberale wetgeving nastreven?
Ik ben van mening dat de Opiumwet in huidige vorm naar de vuilnishoop moet en dat iedere stof daarin op eigen merites bekeken en behandeld moet worden, om te beginnen vanuit medische hoek..
Met de wet van 1928 stond de deur open voor de toevoeging van willekeurige welke stof die niet in de smaak van een regering of de authoriteiten valt. Op dit moment kan een minister zonder wie dan ook te raadplegen een stof aan de lijst toevoegen en daarmee willekeurige mensen buiten de wet stellen.
Hierover meer in een volgend artikel.
Zie ook en voor reacties (hoop ik) HIERRRRRRRRRRRRR
zaterdag 25 september 2010
Dasshou
(Dit artikel verscheen eerder in de Amsterdam Post. Voor reacties daarop zie Dasshou (1) en Dasshou (2)
Voorwoord door D. G. Neree:
De wereld maakt sinds de tweede helft van de vorige eeuw in een informatie-explosie mee en ook een ongekende mobiliteitstoename. Telefoon, radio, televisie en als klap op de vuurpijl het internet. De wereld is een stad geworden, maar met heel veel verschillende wijken. de toegang tot die verschillende culturen heeft zijn grote invloed gehad op de ontwikkelingen in de onze, de westerse. De eersten die deze invloeden in zich opnemen ziijn de jongeren, zodat dat we sinds halverwege de vorige eeuw spreken van jeugdculturen.
De vijftiger jaren werden op muziek en modegebied beheerst door Amerika, in de jaren zestig en zeventig was de oosterse cultuur populair, met name India en in de jaren negentig begon er een een langzame wisselwerking tussen de (Britse) pop- en modescene en de Japanse, vooralsnog vooral één kant op: muziek en mode uit het westen vonden onder de Japanse jeugd veel aftrek, waarna sinds kort de beïnvloeding weer de andere kant opgaat.
De jeugd komt de laatste tijd slecht in het nieuws. Agressie op scholen, te vroege sex, comazuipen... Hoewel de veranderende tijden veranderende gevaren met zich meebrengen, is mijn beeld daarover helemaal niet zo eenduidig. Jongeren hebben altijd met drank en sex geëxperimenteerd. Wat ik ervan heb meegekregen is, dat verschillende groepen jongere verschillende stijlen scheppen en aanhangen en dat hun leven heel wat rijker is dan de kranten en de christenen en de linkse fatsoensrakkers de mensen voorspiegelen. Ik had daarom het idee om een artikel te schrijven over de fascinatie voor japan onder jongeren (ik haat dit soort typeringen altijd), maar het probleem was, dat ik er helemaal niets vanaf weet. De eerste die in me opkwam om te vragen was MDV, iemand die ik ken als een japanofiel, en die bovendien een goede pen voert. Op mijn vraag reageerde hij enthousiast en het resultaat is onderstaand artikel over de Japanse invloed onder jongeren. Ik wil dus verder zwijgen over dit onderwerp, dat voor de meeste ouderen (nog) niet zo bekend is en geef het woord aan MDV.
Dasshou *)
Ik kan een artikel schrijven waarin ik mijn meningen over de politiek verkondig. Ik kan ook een artikel schrijven waarin ik mijn opinie geef over bepaalde opvattingen van bepaalde mensen. Het kan, ik ben het alleen niet van plan. De kans is groot dat u als lezer van dit blog mijn mening over het onderwerp deelt, bovendien zou u deze mening waarschijnlijk zelfs beter kunnen formuleren dan ik. Ik ga het dus over iets anders hebben.
Veel van mijn leeftijdsgenoten hebben een fascinatie voor Japan, en dan vooral de populaire cultuur van het moderne Japan. Hoe ik de leden van deze jongerenstroming moet noemen weet ik niet zeker. Het feit dat de stroming raakvlakken heeft met emo-, hipster- en geekcultuur helpt daar ook niet echt bij. We worden wel eens ‘weaboos’ genoemd, of ‘wapanese’. Deze termen hebben echter een vrij negatieve bijklank, ik gebruik ze liever niet. Een andere benaming is ‘Otaku’, de Japanse term voor mensen met obsessies. Hoewel het in Japan geen compliment is om voor otaku uitgemaakt te worden, is het in Nederland nog geen scheldwoord. Omdat het de minst slechte term is zal ik in dit artikel de term otaku gebruiken.
Om even wat misverstanden uit de wereld te helpen; otakucultuur is geen pro-Japanse politieke cultuur. Er zullen vast een paar idioten tussen zitten, maar we zijn geen typetjes die de Japanse keizer als god aanbidden en kamikazepiloten bewonderen. We houden ons bezig met mode, muziek, film en moderne grafische literatuur. Otakucultuur is een cultuur van escapisme, geen geëngegeerde stroming. Dat Japan niet het paradijs is en het land een hoop narigheid op het geweten heeft weten wij ook wel, dat is ook helemaal niet waar het ons om gaat. Waar het ons wel om gaat verschilt trouwens per persoon, dit zijn in ieder geval de dingen die ons interesseren.
Mode
Tokio is de modehoofdstad van de wereld. In Parijs wordt je tegenwoordig bespuugd en uitgescholden als je een rokje draagt, in Milaan en New York wordt vooral veel geld verdiend aan dure internationale merken waarvoor veel reclame wordt gemaakt. In Tokyo heb je het district Harajuku, waar mode iets van de straat is, iets waarmee tienermeisjes hun creativiteit uiten.
De aparte kledingstijlen die je in Harajuku ziet zijn ontstaan als een soort vorm van protest tegen de extreem geuniformeerde en expressie verbiedende Japanse maatschappij. In Japan gaat men naar school en werkt met in saaie uniformen. Vandaar het uitbundige. Iedere zondag vinden er in Harajuku ontmoetingen plaats van bijzonder geklede meisjes, om gezien en bewonderd te worden. Deze ontmoetingen vinden trouwens ook in andere delen van Japan plaats. Buiten Japan zelfs. In Bogotá (Colombia) gebeurt het ook. In Nederland is de harajukustijl nog niet populair genoeg om echt op te vallen, maar de ontmoetingen vinden wel plaats en wellicht word het ooit nog iets groots. De stijl van harajukumeisjes is vaak geïnspireerd door rockmuzikanten uit de visual-kei scene, of er is sprake van cosplay (een begrip waar ik later op terug kom).
De visual-kei scene is een Japanse rockstroming die ergens begin jaren 80 op kwam (maar pas echt groot werd in de jaren 90). Meer dan een muzikale stroming was en is visual-kei een stylistische stroming. Je hebt visual-kei bands die brute metal spelen, ze zitten er ook tussen die radiovriendelijke electropopmuziek maken. Wat alle visual-kei bands gemeen hebben is de extravagante en vaak androgyne manier waarop ze zich presenteren. Inspiraties voor de visual-kei uit het westen waaren onder anderen David Bowie en bands uit de glamrock, new-wave en gothic scenes. De androgyne kledingstijl word ook wel eens in verband gebracht met de Japanse traditie van kabukitheater. De stijl is romantisch, mooi, over-de-top en zoals de titel al benoemt erg visueel. Een soort ultime anti-grunge dus, al zijn er wel visual-kei bands die grungeinvloeden in hun muziek verwerken.
Visual Kei begon (voor het grote publiek) met de band X Japan. De speedmetalband die Japan kennis deed maken met sex, drugs & rock ’n roll.
X Japan maakte met hun presentatie, hun emotionele teksten en hun gewoonte om overal waar ze kwamen feest en herrie te schoppen een statement tegen de starheid en gevoelloosheid van de Japanse maatschappij. Rond het begin jaren negentig kwam Yoshiki Hayashi, destijds een heus sekssymbool in Japan, bijna geen hotel meer in vanwege zijn terechte destructieve reputatie. ABC News noemde X Japan onlangs ‘groter dan de Beatles, de Stones en Bruce Springsteen bij elkaar’, deze uitspraak is wat overdreven maar beschrijft de populariteit die de band in hun thuisland geniet wel aardig. Als u als lezer geïnteresseerd bent in deze band raad ik het album Blue Blood aan.
Een andere invloedrijke visual kei band was Malice Mizer.
Malice Mizer had een veel mysterieuzer en serieuzer imago dan het rellende X Japan. De uiterlijke presentatie van Malice Mizer was veel extremer, dieper, fantastischer en sterker beïnvloed door klassieke muziek en romantisch beeld van Europese aristocratie. Ik ben persoonlijk helemaal geen fan van Malice Mizer. Ik vind echter dat ik dit artikel niet kan schrijven zonder de invloed van mana als modeontwerper te noemen. De bandleden van Malice Mizer waren de eerste etalagepoppen van de zogeheten ‘lolita-mode’ die sterk vertegenwoordigd is op Harajuku en daarbuiten. Veel liever dan de naar mijn mening niet zo boeiende muziek van Malice Mizer laat ik dus iets zien van wat de heren op modieus gebied gepresteerd hebben. Het is niet het beste of mooiste voorbeeld. Maar deze modeshow laat zien wat de lolitastijl inhoudt en bewijst misschien ook een beetje dat wat ik nu allemaal schrijf ook echt buiten mijn hoofd bestaat.
Muziek
Verschillende Otaku (ik blijf het toch geen prettig woord vinden) hebben verschillende smaken. Er zijn er genoeg Japan-enthousiastelingen die het maar raar vinden dat Nederlanders naar Japans(talig)e muziek luisteren. Ik hoor zeker niet bij die groep en luister graag naar J-rock. Wat is J-rock precies? Eigenlijk een vrij betekenisloze verzamelnaam voor alle Japanse rockmuziek met al haar stijlen. Maar toch, het is de benaming die men gebruikt bij gebrek aan beter. Een complete geschiedenis van de Japanse rockmuziek kan ik niet vertellen, daarvoor heb ik simpelweg niet genoeg kennis. Kenmerkend voor Japanse rock is wel dat de bassist vaak een meer melodische en vooraanstaande rol heeft dan gebruikelijk. Misschien is het beter om een paar voorbeekden te geven.
Wat is de aantrekkingskracht van deze artiesten? De ontdekking is in ieder geval een belangrijke factor. Toen ik begon met luisteren naar J-pop en J-rock was ik vooral de meuk die je op de Nederlandse radio hoort gewend. Een doorgewinterde popmuziekliefhebber zal vast en zeker met recht zeggen dat die Japanse muziek niet zo bijzonder is, maar zal zelf stiekem ook terugdenken aan zijn/haar eerste kennismaking met 'betere' muziek.
In mijn ogen nog veel belangrijke aantrekkingskrachten zijn de fascinatie met het vreemde en de bewondering van het afstandelijke. Dat ik niet veel van de Japanse taal versta vormt voor mij helemaal geen probleem. Ik vind het een mooie taal om in te zingen. Zeker in muziek klinkt het als een fantasietaal, een verzameling woorden die ik als kind zou kunnen hebben bedacht als kind om dingen in een niet-bestaande wereld te benoemen. Ik kan niet voor anderen spreken, maar het is iets dat de Japanse muziek voor mij aantrekkelijk maakt, ik hou van die taal.
Iets anders dat belangrijk is, is de obsessie met de verre en onbereikbare popster. Ik ben zelf tijden een enorme fan geweest van YUI. Over YUI las ik niets in de bladen, op TV zag ik haar nooit, alles wat ik over haar wist kwam uit vertaalde bronnen. Ik had alleen haar muziek, en vooral het imaginaire beeld wat ik van haar had. Haar muziek hielp me, inspireerde me. YUI is geen stem van een generatie, niet iemand waar iedereen een mening over had. YUI was iemand die dingen een betekenis voor me gaf, die mijn kijk op het leven veranderde. Ja, YUI was belangrijk voor me. Juist omdat er zoveel afstand was door de taal, en haar anonimiteit hier. Juist daardoor heb ik haar zoveel kunnen bewonderen. Dit is een persoonlijk verhaal, maar het is wel vrij tekenend. Dat de afstand met Japanse popsterren nog zoveel groter is dan die met Europese en Amerikaanse popsterren geeft meer ruime aan de fantasie, en minder ruimte aan aantasting van dit heldenbeeld. Muziekotaku zijn vaak enorme fans, ik hoop dat ik een beetje duidelijk heb kunnen maken wat daar achter zit.
YUI
Terug naar een term die ik eerder noemde, cosplay. Cosplay houdt in dat je je verkleedt als een visual-kei artiest, of een personage uit een anime- of mangaserie. Cosplayers nemen hun hobby zeer serieus, er valt onder otakukringen zelfs enige beroemdheid te winnen als je goed kan cosplayen. Aan de andere kant is cosplay ook vaak iets van geitende kerels die het maar al te lollig vinden om zich in een jurkje te hijsen en andere cosplayers uit te lachen.
Hier laat ik het voor vandaag bij, morgen zal ik dieper ingaan op oa de begrippen ‘anime’ en ‘manga’, voor het merendeel van de Japanofielen hier in Europa toch het zwaartepunt van hun obsessie. Ik vertel graag over dit onderwerp, dus vraag maar raak als er punten zijn waar u als lezer meer over zou willen horen!
Anime & Manga
Anime en manga zijn voor velen het zwaartepunt van hun Japanofilie. Anime is de Japanse benaming voor tekenfilms, manga is de Japanse benaming voor stripboeken. De Japanse markt voor deze vormen van kunst, of vermaak (noem het hoe je het zelf noemen wilt) is enorm. Precieze cijfers kan ik niet geven, maar geloof me, er is een heel groot aanbod. Wat is precies de aantrekkingskracht van anime? Wederom een lastige vraag omdat er niet echt een universeel antwoord op is. De ene zou zeggen dat het vooral de tekenstijl is, een stijl waarin otaku hun schoonheidsidealen herkennen. Een ander zou misschien zeggen dat het ligt aan de verhalende en episodische stijl van anime, in tegenstelling tot de wel erg op slapstick leunende Amerikaanse en overdreven diepzinnige Europese tekenfilms. Een vaak gehoorde beschuldiging is dat animeseries niet deugen omdat ze alleen maar over seks en geweld gaat en geen inhoud hebben. De fout die hier gemaakt wordt is dat er in de geweldadige series meestal geen seks zit en de series met inhoud weer anderen zijn dan de series met seks. Omdat ik niet bijzonder veel verstand heb van kwaliteitsanime zal ik niet doen alsof ik dat wel heb en geïnteresseerden hiernaartoe doorsturen.
Er bestaat een beeld dat het door volwassenen liefhebben van Anime en Manga in Japan de normaalste zaak van de wereld is, dit beeld klopt helaas niet. Zoals ik eerder al zei is otaku in Japan nagenoeg een scheldwoord, anime is eigenlijk een hobby voor hopeloze losers die volgens het vooroordeel allemaal antisociale werkloze nietsnutten zijn. Het enige land dat ik kan bedenken waar deze media wel gerespecteerd en door jong en oud gewaardeerd worden is Frankrijk.
Pornografie
Zij die problemen hebben met seksuele abnormaliteit kunnen nu beter stoppen met lezen, ik ga het namelijk over pornografische manga hebben. De meest gebruikte naam voor animeporno in het westen is ‘hentai’, een Japans woord dat te vertalen is als ‘vreemd’, ‘fout’ of ‘abnormaal’. In Japan is de term ‘ero’ echter de meest gebruikte term. Er zijn veel vormen en gradaties van hentai. Hentai varieert van vrij onschuldige ‘H’, dat niet-naakte vrouwen op een opwindende wijze afbeeld, tot bloederige ‘guro’ waar alleen de meest gekronkelde necrofielen niet van naar de WC rennen om hun ontbijt cadeau te doen aan het riool. Ook is er een groot aanbod aan homoseksuele hentai waar ik straks op terug kom.
Wat is nou precies de aantrekkingskracht van mangatekeningen? Nou simpel. “Echte vrouwen zijn lelijk en bovendien alleen berust op geld. Waarom zou je je aandacht verspillen aan gore feministische honden de je niet eens als menselijk zien en je leven vergallen in ruil voor een paar wipbeurten? Ik zou het niet weten. Tekeningen zijn veel beter. Getekende vrouwen bedriegen je niet, gehoorzamen je altijd, laten je niet in de steek en zijn bovendien veel aantrekkelijker dan echte vrouwen”. Mijn mening is het zeker niet, een antwoord dat een fanatieke hentai-liefhebber je zal geven is het absoluut. Het is een extreem voorbeeld, maar het illustreert de grote overeenkomst van eigenlijk alle otaku, teleurstelling in de werkelijkheid die gecompenseerd wordt door een ideale en totaal onrealistische fantasie. Dit wil overigens niet zeggen dat alle hentailiefhebbers fanatieke vrouwenhaters met een sterke afkeer tegen de werkelijkheid zijn, ik durf te wedden dat eromanga de geheime hobby is van een aardig aantal mensen dat er op het eerste gezicht vrij normaal uitziet.
Een ander aspect dat velen aantrekkelijk zullen vinden aan hentai is het Japans schoonheidsideaal. In Japanse pornografie (niet uitsluitend in hentai dus) zie je vaak dat vrouwen met een schattige en onschuldige verschijning toch vaak naar voren worden geschoven als de meest aantrekkelijke. In tegenstelling tot het modern westers schoonheidsideaal dat juist waarde hecht aan ondeugd en volwassenheid. Wellicht heeft het iets te maken met het feminisme dat in Japan nooit echt stevig voet aan de grond heeft kunnen krijgen in Japan. Het mannelijk schoonheidsideaal in Oost-Azië wijkt ook af van het beeld van mannelijke schoonheid dat we hier hebben. Geen gespierde dominante lomperikken, maar stijlvolle androgyne ‘mietjes’ zoals je ze bijna zou noemen zijn in Japan typische aantrekkelijke mannen. Het overnemen van deze schoonheidsidealen is kenmerkend voor veel otaku hier in ’t westen.
De nadruk op onschuld bij vrouwelijke schoonheid heeft wellicht aan de wieg gelegen van het beruchte genre ‘lolicon’. In lolicon worden minderjarige meisjes in pornografische context getekend. Unicef probeert al jaren de stijl te verbieden omdat het kindermisbruik zou zijn, ook is het in Australië en Engeland verboden om lolicon op je harde schijf te hebben. Hoewel pedofilie natuurlijk niets is om aan te moedigen vind ik het persoonlijk verkeerd om mensen te verbieden lolicon te tekenen of te bezitten. Ik ben voor vrijheid van expressie en vind zulke tekeningen even strafwaardig als tekeningen van Mohammed. Totaal niet, niemand wordt er slechter van en belediging zit in de oog van de kijker.
Iets dat opvalt aan Japanse pornografie is de vrij bizarre censuur van geslachtsorganen. Dit is bij wet verplicht. De wet is ergens ver voor de oorlog ingevoerd. Waarom niemand de wet afschaft? Politici die hun carrière niet op het spel willen zetten. Wie pleit voor het afschaffen van de wet geeft min of meer toe een smeerlap te zijn die graag naar porno kijkt en zich stoort aan de vage blokjes in beeld, wat natuurlijk niet kan als respectabel staatsman! Een film maken waarin het gezicht van een vrouw zo’n beetje geheel in sperma wordt bedekt moet kunnen, maar maak alstublieft wazige blokjes van de piemeltjes! Recht is iets moois.
Homofilie in Anime & Manga
De Griekse liefde is een populair thema in manga en anime, vooral bij het vrouwelijk publiek. Deze zogeheten ‘yaoi’ of ‘boys love’ manga gaan over homoseksuele relaties tussen mooie androgyne jonge mannen. Het is vrij normaal voor tienermeisjes die in het animewereldje zitten om van yaoi te houden. Hoewel yaoi gaat over homoseksuele mannen wordt het nauwelijks door homo’s gelezen. Dit ligt er waarschijnlijk aan dat yaoi manga eigenlijk altijd door vrouwen geschreven wordt met een vrouwelijk publiek voor ogen. Het enige mannelijke aan yaoi-karakters is tot op zekere hoogte hun lichaam. Ook speelt het ‘homo zijn’ nauwelijks in een rol in yaoi, de relatie tussen twee mannen wordt eerder uitgelegd als ‘liefde overwint alles’. Een ander homo-manga genre is ‘bara.’ In tegenstelling tot yaoi wordt bara wel door en voor mannen geschreven. Mannen in bara-manga identificeren zichzelf wel als homofiel en worden vaak een stuk realistischer getekend dan in yaoi. Dan is er ook nog ‘yuri’ of ‘girls love’, de lesbische tegenhanger van yaoi en bara. Net als bij boys love bestaat er zowel pornografische yuri als yuri die het vooral van het verhaal moet hebben. Ik heb zelf vooral iets met die tweede categorie. Een yuriserie die mij erg aanspreekt is ‘Gril Friends’, een autobiografisch verhaal over twee schoolmeisjes die op elkaar verliefd worden en er alles aan doen om het van elkaar te verbergen. Dat ik graag romantische verhalen over lesbiennes lees en bekijk heeft er misschien wel mee te maken dat mezelf er door het ontbreken van een mannelijk karakter niet op een negatieve wijze in kan herkennen. Dat is waarschijnlijk de grote aantrekkingskracht van homo-manga in het algemeen.
Visuele Novelles
Een modern Japans medium dat ik persoonlijk hoger aansla dan anime en manga is de visuele novelle, een moderne vorm van literatuur die af te spelen is om computers en gameconsoles. Een visuele novelle is een soort keuzeverhaal met beeld en geluid. Je komt als speler/lezer in een situatie terecht, en de keuzes die je maakt bepalen de richting van het verhaal. Hoewel er bij nagenoeg iedere scene beelden en achtergrondmuziek aanwezig zijn ligt de nadruk op de tekst, die meestal ook ingesproken is. Het medium wordt helaas vooral gebruikt voor eenvoudige slechte verhaaltjes die het vooral van de seksuele prikkeling moeten hebben. Gelukkig bestaan er ook meer verhalende visuele novelles met een goed verhaal en zonder gebrek aan diepgang.
Een van die visuele novelles is Fate/Stay Night. Fate/Stay Night vertelt het verhaal van Emiya Shirou, een jongen die als enige een ramp die een halve stad verwoesste heeft overleefd en verwikkeld raakt in een bizarre ‘oorlog om de heilige graal’. Het is een verhaal dat in drie delen wordt verteld; in de eerste maak je kennis met de wereld waarin Fate/Stay night zich afspeelt, in de tweede wordt je aangezet tot nadenken over het verhaal, wat het derde deel doet zal ik niet zeggen, dan verklap ik al te veel. Hoewel de vertaling vanuit het Japans naar het Engels hier en daar te kort schiet is Fate/Stay Night een prachtig modern epos over de innerlijke strijd tussen idealisme en cynisme in de mens. Je bent er niet ‘zo doorheen’ maar het is het lezen zeker waard. Maar helaas, zo veel visuele novelles zijn er niet, lang niet alle visuele novelles zijn goed, en het merendeel van de weinigen die naar het Engels vertaald zijn werkt niet goed. Wat mij betreft mag dit medium daarom het liefst gisteren geïmporteerd naar Europa worden.
Japanofilie?
Tijdens het schrijven van dit artikel kwam de vraag bij me opborrelen of ik wel echt iets aan het schrijven was over Japanofilie. Ik begon tenslotte over een modebeweging die protesteert tegen de uniformiteit van de Japanse maatschappij, om vervolgens te spreken over een rockband die ageerde tegen het Japanse taboe op emotie, daarna ging ik verder over een hobby waar in Japan eigenlijk op neer gekeken wordt en bekritiseerde ik Japanse wetten. Ik ben eigenlijk helemaal geen Japanofiel als daarmee bedoeld wordt dat ik alles dat Japans is liefheb. Otaku die wel pretenderen vooral van Japan houden moeten naar mijn mening ook toegeven dat ze eerder houden van dingen die toevallig uit Japan komen. Natuurlijk is Japan een mooi en interresant land met veel geschiedenis, maar obsessieve liefde voor welk land dan ook is iets voor nazi’s en slecht geïnformeerde mensen.
De rode draad door dit artikel is dan ook niet Japan, maar de drang van ‘otaku’ om op allerlei manieren aan de werkelijkheid te ontsnappen. Dat de middelen die hiervoor gebruikt worden vooral Japans zijn zegt slechts iets over hoe men op die drang inspeelt. Let wel: dit is mijn persoonlijke mening. De meeste mensen die iets over dit onderwerp vertellen zullen wel van mening zijn dat de obsessie door Japanse popcultuur onder jongeren in ’t westen een vorm van Japanofilie is. Wat doen jullie lezers met deze cultuur die ik jullie heb voorgeschoteld? Spuug het uit, spoel het snel weg met water, gooi het terug in de pan, schuif het naast je bord, doe wat u er mee doen wilt. Maar mensen, proef er vooral van!
MDV
*) Ontsnapping
Voorwoord door D. G. Neree:
De wereld maakt sinds de tweede helft van de vorige eeuw in een informatie-explosie mee en ook een ongekende mobiliteitstoename. Telefoon, radio, televisie en als klap op de vuurpijl het internet. De wereld is een stad geworden, maar met heel veel verschillende wijken. de toegang tot die verschillende culturen heeft zijn grote invloed gehad op de ontwikkelingen in de onze, de westerse. De eersten die deze invloeden in zich opnemen ziijn de jongeren, zodat dat we sinds halverwege de vorige eeuw spreken van jeugdculturen.
De vijftiger jaren werden op muziek en modegebied beheerst door Amerika, in de jaren zestig en zeventig was de oosterse cultuur populair, met name India en in de jaren negentig begon er een een langzame wisselwerking tussen de (Britse) pop- en modescene en de Japanse, vooralsnog vooral één kant op: muziek en mode uit het westen vonden onder de Japanse jeugd veel aftrek, waarna sinds kort de beïnvloeding weer de andere kant opgaat.
De jeugd komt de laatste tijd slecht in het nieuws. Agressie op scholen, te vroege sex, comazuipen... Hoewel de veranderende tijden veranderende gevaren met zich meebrengen, is mijn beeld daarover helemaal niet zo eenduidig. Jongeren hebben altijd met drank en sex geëxperimenteerd. Wat ik ervan heb meegekregen is, dat verschillende groepen jongere verschillende stijlen scheppen en aanhangen en dat hun leven heel wat rijker is dan de kranten en de christenen en de linkse fatsoensrakkers de mensen voorspiegelen. Ik had daarom het idee om een artikel te schrijven over de fascinatie voor japan onder jongeren (ik haat dit soort typeringen altijd), maar het probleem was, dat ik er helemaal niets vanaf weet. De eerste die in me opkwam om te vragen was MDV, iemand die ik ken als een japanofiel, en die bovendien een goede pen voert. Op mijn vraag reageerde hij enthousiast en het resultaat is onderstaand artikel over de Japanse invloed onder jongeren. Ik wil dus verder zwijgen over dit onderwerp, dat voor de meeste ouderen (nog) niet zo bekend is en geef het woord aan MDV.
Dasshou *)
Ik kan een artikel schrijven waarin ik mijn meningen over de politiek verkondig. Ik kan ook een artikel schrijven waarin ik mijn opinie geef over bepaalde opvattingen van bepaalde mensen. Het kan, ik ben het alleen niet van plan. De kans is groot dat u als lezer van dit blog mijn mening over het onderwerp deelt, bovendien zou u deze mening waarschijnlijk zelfs beter kunnen formuleren dan ik. Ik ga het dus over iets anders hebben.
Veel van mijn leeftijdsgenoten hebben een fascinatie voor Japan, en dan vooral de populaire cultuur van het moderne Japan. Hoe ik de leden van deze jongerenstroming moet noemen weet ik niet zeker. Het feit dat de stroming raakvlakken heeft met emo-, hipster- en geekcultuur helpt daar ook niet echt bij. We worden wel eens ‘weaboos’ genoemd, of ‘wapanese’. Deze termen hebben echter een vrij negatieve bijklank, ik gebruik ze liever niet. Een andere benaming is ‘Otaku’, de Japanse term voor mensen met obsessies. Hoewel het in Japan geen compliment is om voor otaku uitgemaakt te worden, is het in Nederland nog geen scheldwoord. Omdat het de minst slechte term is zal ik in dit artikel de term otaku gebruiken.
Om even wat misverstanden uit de wereld te helpen; otakucultuur is geen pro-Japanse politieke cultuur. Er zullen vast een paar idioten tussen zitten, maar we zijn geen typetjes die de Japanse keizer als god aanbidden en kamikazepiloten bewonderen. We houden ons bezig met mode, muziek, film en moderne grafische literatuur. Otakucultuur is een cultuur van escapisme, geen geëngegeerde stroming. Dat Japan niet het paradijs is en het land een hoop narigheid op het geweten heeft weten wij ook wel, dat is ook helemaal niet waar het ons om gaat. Waar het ons wel om gaat verschilt trouwens per persoon, dit zijn in ieder geval de dingen die ons interesseren.
Mode
Tokio is de modehoofdstad van de wereld. In Parijs wordt je tegenwoordig bespuugd en uitgescholden als je een rokje draagt, in Milaan en New York wordt vooral veel geld verdiend aan dure internationale merken waarvoor veel reclame wordt gemaakt. In Tokyo heb je het district Harajuku, waar mode iets van de straat is, iets waarmee tienermeisjes hun creativiteit uiten.
De aparte kledingstijlen die je in Harajuku ziet zijn ontstaan als een soort vorm van protest tegen de extreem geuniformeerde en expressie verbiedende Japanse maatschappij. In Japan gaat men naar school en werkt met in saaie uniformen. Vandaar het uitbundige. Iedere zondag vinden er in Harajuku ontmoetingen plaats van bijzonder geklede meisjes, om gezien en bewonderd te worden. Deze ontmoetingen vinden trouwens ook in andere delen van Japan plaats. Buiten Japan zelfs. In Bogotá (Colombia) gebeurt het ook. In Nederland is de harajukustijl nog niet populair genoeg om echt op te vallen, maar de ontmoetingen vinden wel plaats en wellicht word het ooit nog iets groots. De stijl van harajukumeisjes is vaak geïnspireerd door rockmuzikanten uit de visual-kei scene, of er is sprake van cosplay (een begrip waar ik later op terug kom).
De visual-kei scene is een Japanse rockstroming die ergens begin jaren 80 op kwam (maar pas echt groot werd in de jaren 90). Meer dan een muzikale stroming was en is visual-kei een stylistische stroming. Je hebt visual-kei bands die brute metal spelen, ze zitten er ook tussen die radiovriendelijke electropopmuziek maken. Wat alle visual-kei bands gemeen hebben is de extravagante en vaak androgyne manier waarop ze zich presenteren. Inspiraties voor de visual-kei uit het westen waaren onder anderen David Bowie en bands uit de glamrock, new-wave en gothic scenes. De androgyne kledingstijl word ook wel eens in verband gebracht met de Japanse traditie van kabukitheater. De stijl is romantisch, mooi, over-de-top en zoals de titel al benoemt erg visueel. Een soort ultime anti-grunge dus, al zijn er wel visual-kei bands die grungeinvloeden in hun muziek verwerken.
Visual Kei begon (voor het grote publiek) met de band X Japan. De speedmetalband die Japan kennis deed maken met sex, drugs & rock ’n roll.
X Japan maakte met hun presentatie, hun emotionele teksten en hun gewoonte om overal waar ze kwamen feest en herrie te schoppen een statement tegen de starheid en gevoelloosheid van de Japanse maatschappij. Rond het begin jaren negentig kwam Yoshiki Hayashi, destijds een heus sekssymbool in Japan, bijna geen hotel meer in vanwege zijn terechte destructieve reputatie. ABC News noemde X Japan onlangs ‘groter dan de Beatles, de Stones en Bruce Springsteen bij elkaar’, deze uitspraak is wat overdreven maar beschrijft de populariteit die de band in hun thuisland geniet wel aardig. Als u als lezer geïnteresseerd bent in deze band raad ik het album Blue Blood aan.
Een andere invloedrijke visual kei band was Malice Mizer.
Malice Mizer had een veel mysterieuzer en serieuzer imago dan het rellende X Japan. De uiterlijke presentatie van Malice Mizer was veel extremer, dieper, fantastischer en sterker beïnvloed door klassieke muziek en romantisch beeld van Europese aristocratie. Ik ben persoonlijk helemaal geen fan van Malice Mizer. Ik vind echter dat ik dit artikel niet kan schrijven zonder de invloed van mana als modeontwerper te noemen. De bandleden van Malice Mizer waren de eerste etalagepoppen van de zogeheten ‘lolita-mode’ die sterk vertegenwoordigd is op Harajuku en daarbuiten. Veel liever dan de naar mijn mening niet zo boeiende muziek van Malice Mizer laat ik dus iets zien van wat de heren op modieus gebied gepresteerd hebben. Het is niet het beste of mooiste voorbeeld. Maar deze modeshow laat zien wat de lolitastijl inhoudt en bewijst misschien ook een beetje dat wat ik nu allemaal schrijf ook echt buiten mijn hoofd bestaat.
Muziek
Verschillende Otaku (ik blijf het toch geen prettig woord vinden) hebben verschillende smaken. Er zijn er genoeg Japan-enthousiastelingen die het maar raar vinden dat Nederlanders naar Japans(talig)e muziek luisteren. Ik hoor zeker niet bij die groep en luister graag naar J-rock. Wat is J-rock precies? Eigenlijk een vrij betekenisloze verzamelnaam voor alle Japanse rockmuziek met al haar stijlen. Maar toch, het is de benaming die men gebruikt bij gebrek aan beter. Een complete geschiedenis van de Japanse rockmuziek kan ik niet vertellen, daarvoor heb ik simpelweg niet genoeg kennis. Kenmerkend voor Japanse rock is wel dat de bassist vaak een meer melodische en vooraanstaande rol heeft dan gebruikelijk. Misschien is het beter om een paar voorbeekden te geven.
Wat is de aantrekkingskracht van deze artiesten? De ontdekking is in ieder geval een belangrijke factor. Toen ik begon met luisteren naar J-pop en J-rock was ik vooral de meuk die je op de Nederlandse radio hoort gewend. Een doorgewinterde popmuziekliefhebber zal vast en zeker met recht zeggen dat die Japanse muziek niet zo bijzonder is, maar zal zelf stiekem ook terugdenken aan zijn/haar eerste kennismaking met 'betere' muziek.
In mijn ogen nog veel belangrijke aantrekkingskrachten zijn de fascinatie met het vreemde en de bewondering van het afstandelijke. Dat ik niet veel van de Japanse taal versta vormt voor mij helemaal geen probleem. Ik vind het een mooie taal om in te zingen. Zeker in muziek klinkt het als een fantasietaal, een verzameling woorden die ik als kind zou kunnen hebben bedacht als kind om dingen in een niet-bestaande wereld te benoemen. Ik kan niet voor anderen spreken, maar het is iets dat de Japanse muziek voor mij aantrekkelijk maakt, ik hou van die taal.
Iets anders dat belangrijk is, is de obsessie met de verre en onbereikbare popster. Ik ben zelf tijden een enorme fan geweest van YUI. Over YUI las ik niets in de bladen, op TV zag ik haar nooit, alles wat ik over haar wist kwam uit vertaalde bronnen. Ik had alleen haar muziek, en vooral het imaginaire beeld wat ik van haar had. Haar muziek hielp me, inspireerde me. YUI is geen stem van een generatie, niet iemand waar iedereen een mening over had. YUI was iemand die dingen een betekenis voor me gaf, die mijn kijk op het leven veranderde. Ja, YUI was belangrijk voor me. Juist omdat er zoveel afstand was door de taal, en haar anonimiteit hier. Juist daardoor heb ik haar zoveel kunnen bewonderen. Dit is een persoonlijk verhaal, maar het is wel vrij tekenend. Dat de afstand met Japanse popsterren nog zoveel groter is dan die met Europese en Amerikaanse popsterren geeft meer ruime aan de fantasie, en minder ruimte aan aantasting van dit heldenbeeld. Muziekotaku zijn vaak enorme fans, ik hoop dat ik een beetje duidelijk heb kunnen maken wat daar achter zit.
YUITerug naar een term die ik eerder noemde, cosplay. Cosplay houdt in dat je je verkleedt als een visual-kei artiest, of een personage uit een anime- of mangaserie. Cosplayers nemen hun hobby zeer serieus, er valt onder otakukringen zelfs enige beroemdheid te winnen als je goed kan cosplayen. Aan de andere kant is cosplay ook vaak iets van geitende kerels die het maar al te lollig vinden om zich in een jurkje te hijsen en andere cosplayers uit te lachen.
Hier laat ik het voor vandaag bij, morgen zal ik dieper ingaan op oa de begrippen ‘anime’ en ‘manga’, voor het merendeel van de Japanofielen hier in Europa toch het zwaartepunt van hun obsessie. Ik vertel graag over dit onderwerp, dus vraag maar raak als er punten zijn waar u als lezer meer over zou willen horen!
Anime & Manga
Anime en manga zijn voor velen het zwaartepunt van hun Japanofilie. Anime is de Japanse benaming voor tekenfilms, manga is de Japanse benaming voor stripboeken. De Japanse markt voor deze vormen van kunst, of vermaak (noem het hoe je het zelf noemen wilt) is enorm. Precieze cijfers kan ik niet geven, maar geloof me, er is een heel groot aanbod. Wat is precies de aantrekkingskracht van anime? Wederom een lastige vraag omdat er niet echt een universeel antwoord op is. De ene zou zeggen dat het vooral de tekenstijl is, een stijl waarin otaku hun schoonheidsidealen herkennen. Een ander zou misschien zeggen dat het ligt aan de verhalende en episodische stijl van anime, in tegenstelling tot de wel erg op slapstick leunende Amerikaanse en overdreven diepzinnige Europese tekenfilms. Een vaak gehoorde beschuldiging is dat animeseries niet deugen omdat ze alleen maar over seks en geweld gaat en geen inhoud hebben. De fout die hier gemaakt wordt is dat er in de geweldadige series meestal geen seks zit en de series met inhoud weer anderen zijn dan de series met seks. Omdat ik niet bijzonder veel verstand heb van kwaliteitsanime zal ik niet doen alsof ik dat wel heb en geïnteresseerden hiernaartoe doorsturen.
Er bestaat een beeld dat het door volwassenen liefhebben van Anime en Manga in Japan de normaalste zaak van de wereld is, dit beeld klopt helaas niet. Zoals ik eerder al zei is otaku in Japan nagenoeg een scheldwoord, anime is eigenlijk een hobby voor hopeloze losers die volgens het vooroordeel allemaal antisociale werkloze nietsnutten zijn. Het enige land dat ik kan bedenken waar deze media wel gerespecteerd en door jong en oud gewaardeerd worden is Frankrijk.
Pornografie
Zij die problemen hebben met seksuele abnormaliteit kunnen nu beter stoppen met lezen, ik ga het namelijk over pornografische manga hebben. De meest gebruikte naam voor animeporno in het westen is ‘hentai’, een Japans woord dat te vertalen is als ‘vreemd’, ‘fout’ of ‘abnormaal’. In Japan is de term ‘ero’ echter de meest gebruikte term. Er zijn veel vormen en gradaties van hentai. Hentai varieert van vrij onschuldige ‘H’, dat niet-naakte vrouwen op een opwindende wijze afbeeld, tot bloederige ‘guro’ waar alleen de meest gekronkelde necrofielen niet van naar de WC rennen om hun ontbijt cadeau te doen aan het riool. Ook is er een groot aanbod aan homoseksuele hentai waar ik straks op terug kom.
Wat is nou precies de aantrekkingskracht van mangatekeningen? Nou simpel. “Echte vrouwen zijn lelijk en bovendien alleen berust op geld. Waarom zou je je aandacht verspillen aan gore feministische honden de je niet eens als menselijk zien en je leven vergallen in ruil voor een paar wipbeurten? Ik zou het niet weten. Tekeningen zijn veel beter. Getekende vrouwen bedriegen je niet, gehoorzamen je altijd, laten je niet in de steek en zijn bovendien veel aantrekkelijker dan echte vrouwen”. Mijn mening is het zeker niet, een antwoord dat een fanatieke hentai-liefhebber je zal geven is het absoluut. Het is een extreem voorbeeld, maar het illustreert de grote overeenkomst van eigenlijk alle otaku, teleurstelling in de werkelijkheid die gecompenseerd wordt door een ideale en totaal onrealistische fantasie. Dit wil overigens niet zeggen dat alle hentailiefhebbers fanatieke vrouwenhaters met een sterke afkeer tegen de werkelijkheid zijn, ik durf te wedden dat eromanga de geheime hobby is van een aardig aantal mensen dat er op het eerste gezicht vrij normaal uitziet.
Een ander aspect dat velen aantrekkelijk zullen vinden aan hentai is het Japans schoonheidsideaal. In Japanse pornografie (niet uitsluitend in hentai dus) zie je vaak dat vrouwen met een schattige en onschuldige verschijning toch vaak naar voren worden geschoven als de meest aantrekkelijke. In tegenstelling tot het modern westers schoonheidsideaal dat juist waarde hecht aan ondeugd en volwassenheid. Wellicht heeft het iets te maken met het feminisme dat in Japan nooit echt stevig voet aan de grond heeft kunnen krijgen in Japan. Het mannelijk schoonheidsideaal in Oost-Azië wijkt ook af van het beeld van mannelijke schoonheid dat we hier hebben. Geen gespierde dominante lomperikken, maar stijlvolle androgyne ‘mietjes’ zoals je ze bijna zou noemen zijn in Japan typische aantrekkelijke mannen. Het overnemen van deze schoonheidsidealen is kenmerkend voor veel otaku hier in ’t westen.
De nadruk op onschuld bij vrouwelijke schoonheid heeft wellicht aan de wieg gelegen van het beruchte genre ‘lolicon’. In lolicon worden minderjarige meisjes in pornografische context getekend. Unicef probeert al jaren de stijl te verbieden omdat het kindermisbruik zou zijn, ook is het in Australië en Engeland verboden om lolicon op je harde schijf te hebben. Hoewel pedofilie natuurlijk niets is om aan te moedigen vind ik het persoonlijk verkeerd om mensen te verbieden lolicon te tekenen of te bezitten. Ik ben voor vrijheid van expressie en vind zulke tekeningen even strafwaardig als tekeningen van Mohammed. Totaal niet, niemand wordt er slechter van en belediging zit in de oog van de kijker.
Iets dat opvalt aan Japanse pornografie is de vrij bizarre censuur van geslachtsorganen. Dit is bij wet verplicht. De wet is ergens ver voor de oorlog ingevoerd. Waarom niemand de wet afschaft? Politici die hun carrière niet op het spel willen zetten. Wie pleit voor het afschaffen van de wet geeft min of meer toe een smeerlap te zijn die graag naar porno kijkt en zich stoort aan de vage blokjes in beeld, wat natuurlijk niet kan als respectabel staatsman! Een film maken waarin het gezicht van een vrouw zo’n beetje geheel in sperma wordt bedekt moet kunnen, maar maak alstublieft wazige blokjes van de piemeltjes! Recht is iets moois.
Homofilie in Anime & Manga
De Griekse liefde is een populair thema in manga en anime, vooral bij het vrouwelijk publiek. Deze zogeheten ‘yaoi’ of ‘boys love’ manga gaan over homoseksuele relaties tussen mooie androgyne jonge mannen. Het is vrij normaal voor tienermeisjes die in het animewereldje zitten om van yaoi te houden. Hoewel yaoi gaat over homoseksuele mannen wordt het nauwelijks door homo’s gelezen. Dit ligt er waarschijnlijk aan dat yaoi manga eigenlijk altijd door vrouwen geschreven wordt met een vrouwelijk publiek voor ogen. Het enige mannelijke aan yaoi-karakters is tot op zekere hoogte hun lichaam. Ook speelt het ‘homo zijn’ nauwelijks in een rol in yaoi, de relatie tussen twee mannen wordt eerder uitgelegd als ‘liefde overwint alles’. Een ander homo-manga genre is ‘bara.’ In tegenstelling tot yaoi wordt bara wel door en voor mannen geschreven. Mannen in bara-manga identificeren zichzelf wel als homofiel en worden vaak een stuk realistischer getekend dan in yaoi. Dan is er ook nog ‘yuri’ of ‘girls love’, de lesbische tegenhanger van yaoi en bara. Net als bij boys love bestaat er zowel pornografische yuri als yuri die het vooral van het verhaal moet hebben. Ik heb zelf vooral iets met die tweede categorie. Een yuriserie die mij erg aanspreekt is ‘Gril Friends’, een autobiografisch verhaal over twee schoolmeisjes die op elkaar verliefd worden en er alles aan doen om het van elkaar te verbergen. Dat ik graag romantische verhalen over lesbiennes lees en bekijk heeft er misschien wel mee te maken dat mezelf er door het ontbreken van een mannelijk karakter niet op een negatieve wijze in kan herkennen. Dat is waarschijnlijk de grote aantrekkingskracht van homo-manga in het algemeen.
Visuele Novelles
Een modern Japans medium dat ik persoonlijk hoger aansla dan anime en manga is de visuele novelle, een moderne vorm van literatuur die af te spelen is om computers en gameconsoles. Een visuele novelle is een soort keuzeverhaal met beeld en geluid. Je komt als speler/lezer in een situatie terecht, en de keuzes die je maakt bepalen de richting van het verhaal. Hoewel er bij nagenoeg iedere scene beelden en achtergrondmuziek aanwezig zijn ligt de nadruk op de tekst, die meestal ook ingesproken is. Het medium wordt helaas vooral gebruikt voor eenvoudige slechte verhaaltjes die het vooral van de seksuele prikkeling moeten hebben. Gelukkig bestaan er ook meer verhalende visuele novelles met een goed verhaal en zonder gebrek aan diepgang.
Een van die visuele novelles is Fate/Stay Night. Fate/Stay Night vertelt het verhaal van Emiya Shirou, een jongen die als enige een ramp die een halve stad verwoesste heeft overleefd en verwikkeld raakt in een bizarre ‘oorlog om de heilige graal’. Het is een verhaal dat in drie delen wordt verteld; in de eerste maak je kennis met de wereld waarin Fate/Stay night zich afspeelt, in de tweede wordt je aangezet tot nadenken over het verhaal, wat het derde deel doet zal ik niet zeggen, dan verklap ik al te veel. Hoewel de vertaling vanuit het Japans naar het Engels hier en daar te kort schiet is Fate/Stay Night een prachtig modern epos over de innerlijke strijd tussen idealisme en cynisme in de mens. Je bent er niet ‘zo doorheen’ maar het is het lezen zeker waard. Maar helaas, zo veel visuele novelles zijn er niet, lang niet alle visuele novelles zijn goed, en het merendeel van de weinigen die naar het Engels vertaald zijn werkt niet goed. Wat mij betreft mag dit medium daarom het liefst gisteren geïmporteerd naar Europa worden.
Japanofilie?
Tijdens het schrijven van dit artikel kwam de vraag bij me opborrelen of ik wel echt iets aan het schrijven was over Japanofilie. Ik begon tenslotte over een modebeweging die protesteert tegen de uniformiteit van de Japanse maatschappij, om vervolgens te spreken over een rockband die ageerde tegen het Japanse taboe op emotie, daarna ging ik verder over een hobby waar in Japan eigenlijk op neer gekeken wordt en bekritiseerde ik Japanse wetten. Ik ben eigenlijk helemaal geen Japanofiel als daarmee bedoeld wordt dat ik alles dat Japans is liefheb. Otaku die wel pretenderen vooral van Japan houden moeten naar mijn mening ook toegeven dat ze eerder houden van dingen die toevallig uit Japan komen. Natuurlijk is Japan een mooi en interresant land met veel geschiedenis, maar obsessieve liefde voor welk land dan ook is iets voor nazi’s en slecht geïnformeerde mensen.
De rode draad door dit artikel is dan ook niet Japan, maar de drang van ‘otaku’ om op allerlei manieren aan de werkelijkheid te ontsnappen. Dat de middelen die hiervoor gebruikt worden vooral Japans zijn zegt slechts iets over hoe men op die drang inspeelt. Let wel: dit is mijn persoonlijke mening. De meeste mensen die iets over dit onderwerp vertellen zullen wel van mening zijn dat de obsessie door Japanse popcultuur onder jongeren in ’t westen een vorm van Japanofilie is. Wat doen jullie lezers met deze cultuur die ik jullie heb voorgeschoteld? Spuug het uit, spoel het snel weg met water, gooi het terug in de pan, schuif het naast je bord, doe wat u er mee doen wilt. Maar mensen, proef er vooral van!
MDV
*) Ontsnapping
vrijdag 17 september 2010
Shariah
"If shariah is thus viewed as an alien legal system hostile to and in contravention of the U.S. Constitution, and as one which dictates both violent and non-violent means to a capable audience ready to act imminently, then logically, those who seek to establish shariah in America – whether by violent means or by stealth – can be said to be engaged in criminal sedition, not the protected practice of a religion."
Hoeiboei: Shariah, the threat to the American Constitution.
Hoeiboei: Shariah, the threat to the American Constitution.
Abonneren op:
Posts (Atom)
