Waar zijn alle kinderen heen?

Het zijn verontrustende cijfers. De bevolking van Europa krimpt met lichtsnelheid: bijna alle autochtone Europeanen, behalve het Islamitische Albanie, slagen er niet in om zichzelf te reproduceren. In elk land ligt het gemiddelde aantal kinderen per vrouw onder de benodigde 2,1, waardoor de bevolking krimpt. Volgens de trend zijn er in 2050 nog maar 59 van de 83 miljoen Duitsers over, en zal Rusland van 147 naar 114 miljoen inwoners krimpen. Dat is een trend die zich alleen onder de autochtone Europeanen voordoet: bij de gemiddelde immigrant ligt het geboortecijfer op 4,1. Hoe komt dit?

"De mensen van het Westen beginnen te verdwijnen" stelt de conservatieve schrijver Patrick J. Buchanan in zijn boek "Death of The West" Terwijl de bevolking van China, het Midden-Oosten en Afrika explodeert krimpt de autochtone bevolking van Europa, Noord-Amerika en Australie met een schrikbarend niveau. In 2050 zijn blanke Amerikanen een minderheid in eigen land: de schijnbaar onstopbare opmars van Mexicanen en Aziaten kan makkelijk opboksen tegen de vallende geboorte cijfers van de VS. Ondanks herhaaldelijk smeekbedes van Poetin, ligt het Russische geboortecijfer nog steeds op 1,3 kind per vrouw: een historisch laag punt, dat niks minder aanduid dan het algehele verdwijnen van een van de oudste naties op aarde.

Buchanan ziet rampspoed richting Rusland komen: in 2050 is het Verre Russische Oosten Chinees, en het Midde Russische Oosten compleet islamitisch. De dan nog 114 miljoen autochtone Russen leven bijna allemaal in het westelijke deel van Rusland, tussen de grenzen met Oekraine en Belarus en de Wolga in. Dit betekent het einde van een staat: de grote overmacht van Chinezen zal niks liever willen dan zich bij China aan te sluiten, en het midden van het land zal waarschijnlijk in de anarchie van seperatistische fracties vervallen. Om dit te voorkomen heeft de Russische regering alles geprobeerd: gratis kinderopvang, een vergoeding die stijgt per kind, een gigantische kinderbijslag die soms meer is dan de eigenlijk kosten van het kind, maar het is vergeefs. De Russen verdwijnen. In China heeft de regering alles geprobeerd: eenkindpolitiek, strenge controle op dit initiatief en zelfs staatspropagande voor condooms, de pil en andere voorbehoedsmiddelen, maar het is vergeefs. De Chinezen verschijnen overal, en zijn nog lang niet uitgegroeid.

Buchanan weet wel wat het probleem is: "Door het vrijmaken van echtgenoten, huisvrouwen en kinderen van de verantwoordelijkheid die familie is, hebben de Europese socialisten de crucialiteit van de familie geelimineerd. Als gevolg zijn georganiseerde families aan het verdwijnen. Zodra zij verdwenen zijn, verdwijnt Europa met hen mee." Volgens Buchanan heeft de Europese verzorgingstaat er voor gezord dat families overbodig zijn: door AOW, WAO, WW, WA-Jong en alles daaromheen is het niet meer nodig om terug te vallen op je familie, wat de band weer zou versterken. Alles wat wij nog nodig hebben is 'Big Brother' die ons verzorgt als een klein kind. Je familie kun je niet uitkiezen, maar je uitkering wel.

Buchanan ziet nog een sterk probleem: de ontkerkeling van het Westen. Volgens hem zorgden de kerken ervoor dat juist het familieverband, en de kleine gemeenschap, dat die cohesief bij elkaar bleven en elkaar steunden. Door de verregaande secularisatie, argumenteert hij, is de familie gewoonweg niet populair, een bevroren, burgelijk beeld uit de jaren zestig waar niemand meer op te wachten zit. De grootste bedreiging zit volgens hem in de abortus: in 2001 werden 1,4 miljoen abortussen uitgevoerd in de Verenigde Staten alleen. Is de secularisatie dan echt de zelfmoord van het Westen?

Misschien wel. Het is duidelijk dat religieuze mensen vaak meer kinderen krijgen dan atheistische, en dat religieuze mensen bijna geen abortus plegen in tegenstelling tot de atheistische. Maar is er nog een weg terug? Het is misschien mogelijk om via de regering de kerk weer als een institutie in te voeren, het is onmogelijk om terug te gaan naar de religieuze staat waarin het westen tot voor kort nog verkeerde. Het probleem moet realistischer aangepakt worden, en vanuit het probleem: waarom willen vrouwen geen kinderen meer? Waarom zegt 25% van de Italiaanse meiden onder de 21 nu al geen kinderen te willen?

De lasten van een moderne familie zijn groot, zeker als moeder ook nog werkt. Er is vooral een ding nodig: een draai van moraal. Hoewel kinderen vaak als last worden gezien, zijn zij nodig om onze beschaving en samenleving veilig te stellen. Als er iets is waar de regering zich mee bezig moet houden, is het het schuilen van de grenzen voor nog meer immigranten, en het omhoog krijgen van het geboortecijfer onder de autochtone bevolking. Daarnaast is het belangrijk dat de mensen die hierheen zijn geimmigreerd assimileren: dat die de waarde van het land overnemen. De geest van een natie leeft in de geest van mensen: niet andersom. Hopelijk zijn over 20 jaar de speelplaatsen en klaslokalen weer vol.

Discussie: NuJij

De Emotiemaatschappij.

Ligt het aan mij, of wordt er in Nederland steeds meer de nadruk gelegd op gevoelens, emotie? Als ik om me heen kijkt, vertoont het gedrag van de Nederlander steeds meer infantiele trekken en de belangrijkste daarvan is de volkomen overdreven aandacht voor gevoelens. Dat komt in veel onderdelen van de samenleving tot uiting.

Neem voetbal.
De manier waarop mensen zich op kunnen winden over deze sport, is verbijsterend. Weken voor een internationaal kampioenschap wordt het halve land opgezweept naar een oranje hysterie. Werkelijk Iédereen heeft er wat over te zeggen, de kranten en de televisie staan bol van, de commercie duikt erop met acties en verpakkingen, straten en huizen worden versierd alsof het bevrijdingsdag is en er wordt nergens anders meer over gepraat.

Dan, als het moment gekomen is, zit iedereen in belachelijke oranje uitrustingen en met dito infantiele hulpstukken zwetend en met uitpuilende ogen naar de eerste wedstrijd te kijken, en als die gewonnen wordt (De spelers reageren tijdens de wedstrijd op ieder incident ook overdreven emotioneel, zowel bij voorspoed als tegenslag), is het land te klein en het hemelse Jeruzalem binnen handbereik. De wedstrijd beheerst de volgende dagen alle gesprekken en het hele land is euforisch.

En dan de tweede wedstrijd. Nederland komt met 1 - 0 achter. Ach en Wee.... machteloze schreeuwen en woede, hartaanvallen, vertrokken gezichten, verkrampte vuisten... Maar dan de gelijkmaker en men juicht weer alsof het de wereldtrofee is. De spelers in het veld buitelen over elkaar en de trainer staat bijna te huilen van geluk.
En dan wordt de wedstrijd al in de voorondes verloren. Met één klap alles weg. De mensen dagenlang niet te pruimen en wekenlang te belazerd om die vloekende oranje vlaggen weer uit de straat te vrwijderen.
Wat heeft dit allemaal voor zin? Waarom al die emotie en zinloze verspilling van tijd en energie? Waarom die overdreven emotie? (Om nog maar niet eens van het bijhorende geweld eromheen te spreken). Het heeft allemaal een bijzonder hoog Jantje-lacht-jantje-huiltgegalte. Ik bedoel: Hoe kan een mens het ene moment volkomen hysterisch zijn en het volgende zwaar gedeprimeerd, afhankelijk van hoe een voetbal stuitert?

Maar Voetbal is lang niet het enige voorbeeld van de Emomaatschappij. De mensen lijken wel te leven voor instant bevrediging van het gevoel. Er moet gevoel zijn, en dat moet zo extreem mogelijk doorvoeld worden. Films en games moeten steeds gewelddadiger worden, want het gevoel moet steeds iets ergers hebben om nog geactiveerd te worden. Televisieprogramma's moeten steeds extremer en in de serieuze media-organen is het al niet veel anders. Nieuws moet sensationeel zijn. Interviewers voor de televisie en veel verslaggevers in de media zijn "gevoelsjournalisten" geworden, ze onderzoeken geen gebeurtenissen, maar de gevoelens van mensen daarbij. "Wat voelde u toen het gebeurde?" "Wat ging er allemaal door u heen?" Deze en tientallen andere variaties erop schijnen de voornaamste parate vragen te zijn van de hedendaagse interviewers. Let eens op een NOS journaal en de manier waarop het nieuws gebracht wordt door in het bijzonder Philip Freriks. Het valse sentiment druipt eraf en feiten en zakelijkheid zijn vrijwel volledig verdrongen door gevoeligheden.

Nog een voorbeeld: De overdreven wildgroei aan aandacht die er is voor slachtofferhulp, die zich, als het aan de hulpverleners en de media ligt moet uitstrekken tot alle familieleden, vrienden, kennisen, collega's, buren en huisdieren, ja, het hele Nederlandse volk, dat eendrachtig diep geschokt moet zijn. Zijn de mensen in Nederland emotionele kneusjes? Dat zou je wel denken als je dat zo hoort en ziet. Alsof we in emotioneel opzicht couveusekindjes zijn en de Nederlander zich geen raad weet met het leven en iedere tegenslag als traumatiserend ervaart.

En ook in de politieken de rechtsspraak is de gevoelscultuur steeds meer binnen komen dringen en nemen gevoelens een steeds een steeds zwaarder wegend argument in maatschappelijke kwesties. Men beschuldigt elkaar op onderbuikgevoelens te spelen, men praat over het recht om je niet beledigd te voelen of iets dergelijks (hebben gevoelens rechten? zijn ze wettelijk beschermd?) en het te hoop lopen tegen het kwetsen van de tere gevoelens van moslims als suikergoedallochtonen lijkt een speerpunt bij de linkse partijen. Ook spreekt het emogevoel uit de manier waarop de bewindslieden de mensen tegemoet treden: sussend, zalvend, geruststellend: Gaat u maar lekker en gerust slapen.

Wat is er aan de hand? Zijn we door onze welvaart weer kinderen aan het worden? Of moeten we weer kinderen worden aan de hand van pappa en mmama hulpverlener/staat? Het je zo overgeven aan gevoelens heeft iets pre-puberaals en bij volwassen mensen heeft het iets ziekelijks, iets zieligs. Ieder moment achter emoties aanjagen of ervoor wegvluchten heeft iets belachelijks, aan iedere emotie die er in je opkomt toegeven heeft iets lafs en onvolwassens. alsof je op de vlucht bent voor jezelf. Maar het is niet alleen belachelijk en infantiel, het is ook bijzonder gevaarlijk, niet alleen voor de persoon in kwestie, maar ook voor anderen. Het leven is een gevaarlijke onderneming, en de mens heeft in de evolutie en de geschiedenis kunnen overleven door zijn verstand te gebruiken. Een helder verstand veronderstelt en zekere mate van beheersing van gevoelens. Het beheersen van en het kunnen omgaan met je eigen gevoelens is één van de kenmerken die volwassenheid van onvolwassenheid onderscheidt.

Ik zou zeggen: "People, GROW UP!"
Behandel elkaar niet als kinderen.

Edit: Discussie op NuJij

spelverruwing en hooliganisme.

Waarom zijn er geen tennishooligans, snookerhooligans, handbalhooligans, volleybalhooligans, korfbalhooligans of basketbalhooligans?


Vroeger kon ik het voetbal nog wel waarderen. Ik ben van het Cruijfftijdperk. Johan Cruijff nam een bal aan, stuurde twee of drie verdedigers het bos in en plaatste de bal in het net terwijl hij zijn veters aan het strikken was. 's zondags liep de stroom mensen naar het Ajaxstadion en na afloop van de wedstrijd kuierde iedereen terug naar de auto, tram, fiets of door naar huis als het mooi weer was. Ik was niet echt een voetbalfanaat, maar kon wel genieten van een wedstrijd en schreef met een vriendje fictieve voetbalverslagen in de stijl van Herman Kuiphof.

Maar in de loop van de tijd veranderde het voetbal. Solo-acties (dribbelen) werd zo goed als taboe en er ging steeds meer geld op het spel staan, waardoor een overwinning steeds belangrijker werd. Dit ging ten koste van het spel. Er werd strategischer gespeeld, vertragingstechnieken als onnodig terugspelen (naar de keeper!)en tijd rekken, en vooral het stoppen van de tegenstander werd belangrijker dan het ontfutselen van de bal. De knikkers werden steeds belangrijker. Het doel corrumpeerde het middel.

Het tot iedere prijs stoppen van de tegenstander leidde tot een verschrikkelijke verruwing van het spel. Vasthouden, schoppen, trappen, hinderen, onderuit halen, wegduwen, op elkaar klimmen om te koppen, de voorbeelden zijn legio, tot aan zware mishandeling toe. In de jaren negentig was het voetbal op een dieptepunt. Wedstrijden werden of tenenkrommend traag, met eindeloos op de eigen helft spelende verdedigers, of het werden slachtpartijen, waarbij iedere speler die de bal had grote kans had op een zware blessure en een abrupt einde aan zijn voetbalcarrière.
Dit was geen voetbal meer. Zodra iemand probeerde te voetballen braken er botten of scheurden er pezen.

Is het toeval dat met deze gewelddadige ontaarding van het voetbal ook het hooliganisme is ontstaan en toegenomen? Ik durf te zeggen, dat het hooliganisme een directe afspiegeling is van de mate van geweld op het veld. Worden er immers door de "godenzonen" geen dingen uitgehaald die in het dagelijks leven als zware mishandeling worden omschreven? Interessant zou zijn om eens na te gaan hoe Hooligangeweld zich verhoudt tot het aantal blessures en zware overtredingen op het veld. Ik voorspel, dat deze redelijk met elkaar met elkaar oplopen.

Een decennium of zo geleden kwam de FIFA tot de conclusie dat het zo ook niet verder kon. Scheidsrechters kregen de opdracht strenger te straffen en er werden nieuwe regels opgesteld, zoals het met rood beboeten van het neerhalen van een tegenstander die op doel afloopt en het verbieden van het oppakken van de bal door de keeper bij aanspelen door een verdediger.

Ik moet eerlijk zeggen, dat het voetbal er sindsdien weer wat op vooruit is gegaan. Sommige wedstrijden zijn wel weer aardig om te zien. Toch zou het voetbal nog een edeler sport worden als de regels voor lichamelijk contact aan zouden worden gescherpt, tot ze gelijk zijn aan die van bijvoorbeeld basketbal, hockey en handbal: GEEN lichamelijk contakt. Het heet voetBAL en het gaat om de bal. Vastpakken, duwen, trekken, schoppen, stompen, elleboogjes, tackles, foute slidings, alles gericht op de man in plaats van de bal zou streng bestraft moeten worden.

Om vertragingstactieken tegen te gaan zou ik ook het volgende willen voorstellen:
Speel inplaats van twee keer 45 minuten twee keer dertig of vijfendertig minuten en stop de tijd bij iedere overtreding. Zodra de bal weer in het spel is gaat de tijd weer lopen. Dit zoals bij bijvoorbeeld basketbal. Op deze manier is er geen verwarring over hoeveel minuten er verlengd wordt, wat een grote onzekere factor is.

Het streng bestraffen van lichamelijk kontakt zal niet alleen het voetbal weer aantrekkelijk maken om naar te kijken, maar ook de toeschouwers minder gefrustreerd en agressief maken. De instelling van "zuivere speeltijd" zal vertragingstactieken sterk beperken en de wedstrijden meer vaart geven.

Offensieve communicatie

Bij Standejong.nl stuitte ik op het concept: 'Offensieve communicatie'. Een smakelijke term, smakend naar 'agitprop', en naar 'strategische desiformatie' of hoe noemden de Yanks dat, vlak voor de inval in Irak. Het roept beelden op van de goed voorbereide propagandacampagne van Hamas tijdens de laatste schermutseling in de Gazastrook, van de hysterische berichtgeving over paddo's in de maanden voor het verbod. Het doet me denken aan Stivoro en aan het NOS-journaal. Het doet me denken aan al het geld dat door de EU in 'voorlichting' is gestoken (was het geen 1.2 miljard euro?) "Offensieve communicatie" is volgens mij Big Business in deze tijd waarin alles wat we ter kennisname aangeboden krijgen is gemanipuleerd en ingekleurd en ten dienste staat van het een of het ander. Ik vraag me af hoeveel de Nederlandse overheid jaarlijks uitgeeft aan 'offensieve communicatie'.

Googlen levert in de gauwigheid een stel pdf-documenten op en bijvoorbeeld
deze pagina
.

De onmogelijke zoektocht naar het individu

Het valt me op hoe wij, Westerlingen, in een ingewikkelde wereld leven. Vanochtend stond in de Stentor (regionale krant van Apeldoorn e.o) dat er op dit moment ongeveer 772.000 Nederlanders in de geestelijke zorg zitten, waarvan het merendeel dus gewoon een schijnbaar normaal persoon is dat op de bank ligt bij zijn zielenknijper. De schuld is uiteraard te wijten aan onze drukke, snelle samenleving, waar je ongenood je beroep en afkomst in meegetrokken wordt. Er is echter een probleem dat, ondanks grote invloed, weinig besproken lijkt te worden: de oneindige zoektocht naar jezelf.

Je bent uniek. Er is niemand anders als jij: er zijn misschien mensen die op jou lijken, maar uiteindelijk is jou unieke combinatie van karakter, spullen en uiterlijk wat jou jou maakt, en daarmee een op zichzelf staand uniek persoon. Dat is een van de basisprincipes van moderne psychologie: ieder persoon is verschillend: de diagnose mag hetzelfde zijn maar de reden waarom is vaak uniek.

Er is echter een probleem. Alles wat wij dragen, gebruiken en zelfs eten of horen is massageproduceerd. Ik zie dezelfde trui van de V&D wel twintig keer per dag voorbij komen, gister ontmoette ik iemand met dezelfde schoenen als ik en uiteraard dezelfde i-Pod als ik. Hoe komt het toch dat wij mensen, met een enorme drang naar individualiteit en een verscheidenheid aan keuzes, toch uiteindelijk op elkaar gaan lijken. Waarom dragen wij, om ons individu te bewijzen, kleren die op die van onze vrienden lijken, en waarom luisteren we naar de muziek waar zij naar luisteren.

Eigenlijk is de drang naar individueel zijn ontzettend beperkt. Je moet wel jezelf zijn, maar (de ongeschreven regel numero uno) je mag niet anders zijn. Mensen die anders zijn worden niet geaccepteerd door de groep, of beter, kudde mensen door wie zij geaccepteerd willen worden. Zij worden namelijk, door ons oerinstinct, gezien als iets gevaarlijks of onveiligs, en soms zelfs als een prooi voor onze agressie. Dat is een van de grote redenen waarom pesten op school vaak een groot probleem is: onze primaire angst voor het onbekende.

Maar desondanks MOET je als mens uniek zijn, dat moet van de publieke opinie, de media en de popmuziek, de drie dingen die ieder mens voor een groot deel vormen. Er zijn geen liedjes die over assimileren in een groep gaan, en ook geen films die gaan over een 'anders' persoon dat door andere mensen keihard de grond in gestampt wordt. Dat mag namelijk niet van de publieke opinie. Op die manier stoot de moderne cultuur eigenlijk een van de primaire geestestrekjes van de mens aan: de mens is namelijk een kuddedier.

Omdat wij, zeker vandaag de dag, als haringen in een tonnetje op elkaar wonen gaat daarmee een van onze oerinstincten in werking: die van assimileren in een kudde. Mensen die deze oerinstincten ontgroeien worden keihard genegeerd en terug naar de grond geslagen. Op die manier ontstaat er natuurlijk een complex. Je moet individueel zijn, maar wel net zo individueel als alle anderen.

Het is triest dat we nog steeds op dit, eigenlijk bedroevend lage, niveau zijn, en ondanks onze technologie nog steeds in de mindset van een oermens zitten. Als je in de zin 'Ik ga met mijn vriendengroep op reis' het woord 'vriendengroep' verandert in 'kudde' ben je eigenlijk alweer terug bij af, maar wel terug in de realiteit. Wat is er nodig om eindelijk van dit kuddegedrag af te komen, om eindelijk de 21ste eeuw in te evolueren? Misschien moeten we het maar aan onze alfamannetjes vragen.

Voor discussie: NuJij

Alleen in de grijze massa

Eigenlijk is het natuurlijk een gigantische paradox. Dat juist nu, in een tijd waarin ongeveer 55% van de mensheid bij elkaar woont, op de grote mierenhopen die wij steden noemen, ongeveer 25% van de volwassenen zegt niemand te hebben waarmee zij hun leed kunnen delen, en dus ook niemand bij wie ze zich echt thuis kunnen voelen.

Dat is vreemd. We zijn, zo lijkt mij, toch nog steeds vaak in contact met andere mensen, of in ieder geval vaak genoeg om niet eenzaam te worden? Er zijn inderdaad mensen die dagenlang niet in contact komen met anderen, maar dat is een enorme minderheid, en zeker niet iedereen die zich eenzaam voelt. Onderzoek wijst uit dat zelfs mensen die met iedereen overweg lijken te kunnen, jeweetwel, die mensen die op de middelbare school op jou neerkeken, dat zelfs die zich vaak eenzaam voelen? Hoe kan het dat juist een levendig sociaal leven vaak tot een mate van eenzaamheid kan leiden?

Dat komt omdat de definitie van eenzaamheid eigenlijk verkeerd is. De mens lijkt vaak te denken dat eenzaamheid direct in verband staat met alleen zijn, maar juist in deze urbane samenleving is dat niet meer zo: eenzaamheid lijkt veel meer samen te hangen met een gevoel van eenzaam zijn, van binnen uit. Een gevoel dat je niemand hebt die je 'echt kent', of dat er juist niemand is die jou wil kennen.

Er zijn handenvol oorzaken aan te wijzen hiervoor. Zo is het wel overduidelijk dat juist de gedachte achter onze samenleving een van de fouten is die tot eenzaamheid leiden. Omdat mensen alles snel verwachten, en snel doen, lijkt er daarom een gebrek aan intimiteit te ontstaan: wie ken je nu wel en wie ken je nu niet? Van wie kun je nu wel verwachten dat ze je helpen en van wie niet?

Daarnaast zijn de media (altijd weer die media) hier ook schuldig aan. Waarom denken we dat we eenzaam zijn? Onder andere natuurlijk omdat de televisie een gigantisch geromantiseerd beeld van vriendschap en vrienden heeft: alles is mooi en ze staan altijd voor je klaar. Daardoor ga je zelf ook dit soort onredelijke eisen aan je vrienden stellen, en als ze die niet willen vervullen, dan heb je dus het idee dat ze niet om je geven. Op die manier creëer je in je brein een illusie van eenzaamheid: een probleem dat er eigenlijk niet is.

Is internet ook een slechterik in deze kwestie? Daar wordt nog druk over gediscussieerd. Hoewel sommige mensen inderdaad vereenzamen achter de computer, is er dankzij social networking, en ander Net 2.0 sites, een 'sociale revolutie' ontstaan op het internet. Het lijkt er juist op dat mensen nu meer hun problemen gaan delen met internet vrienden, mensen die ze vaak nog nooit in het echt gezien hebben. Juist omdat het internet zo makkelijk in de omgang is, vinden mensen het makkelijker om hun gevoelens met anderen te delen. Maar is zo'n internetvriend ook een echte vriend?

Hoe dan ook: het is al bewezen dat mensen vriendschap nu eenmaal nodig hebben: zonder storten ze mentaal, en uiteindelijk dus fysiek helemaal in. Het wordt zelfs gezegd dat het bijna net zo belangrijk is als eten. Daarnaast kunnen we mensen ook niet dwingen om vrienden te worden met andere mensen: een vriendschap is een van die dingen die niet geforceerd kan worden, of tenminste niet met overtuiging. Eén ding is zeker: zolang wij alles snel en onpersoonlijk willen hebben, komen we hier nooit vanaf.