Feestwetten

Er zijn twee soorten "misdaden"

1: echte misdaden, waar slachtoffers bij vallen, zoals diefstal, moord, fraude etcetera
2: "administratieve misdaden". Dit zijn misdaden die alleen maar misdaden zijn omdat dat in de wet staat, zoals bijvoorbeeld de opiumwet en verkeersregels. Overtredingen hiervan zijn "politieke" misdaden, overtredingen van wetten die gemaakt zijn omdat aangeduide daden politiek onwelgevallig zijn. Deze misdaden worden dus door de wet geschapen en zouden geen misdaad zijn als de wetten ertegen niet zouden bestaan.

Steeds meer ligt in Nederland de nadruk op de 2e soort, de slachtofferloze "misdrijven", die steeds strenger worden aangepakt. De 1e wordt meer en meer verwaarloosd en de ernst daarvan steeds meer gebagatelliseerd en dus onbestreden. Het is pure waanzin. Van de werkelijkheid losgeslagen tirannie.

De objectieve en neutrale wet, bedoeld om ons te beschermen tegen misdadigers, wordt steeds meer een subjectieve, willekeurige feestwet, die van de slachtoffers daders maakt, onschuldige mensen criminaliseert en misdadigers de hand boven het hoofd houdt. De wet wordt misbruikt om ons te beschermen tegen onszelf, danwel de belangen van maatschappelijke groeperingen te te beschermen.

En zo wordt ieder mens in Nederland wel schuldig aan het één of ander. En wie schuldig is is bang en manipuleerbaar. Ideale situatie voor de erboven geplaatsten.

Waar is de vrijheid hierin?

Hierin uit zich de strijd tussen collectivisme en individualisme, tussen liberaal denken en socialistisch/communistisch denken. Volwassen mensen worden geacht de wet te kennen en hoeven niet tegen zichzelf beschermd te worden. Ik ben mijn naaste niets verschuldigd, behalve dan het respecteren van diens persoonlijke integriteit en vrijheid van denken. Ik ben de politiek niets schuldig. Politici hebben mij niet geschapen en het zijn mensen net als ik, niet meer en niet minder. Politici hebben de wereld niet gemaakt. Ze hebben geen zeggenschap over het klimaat, over vulkanen of over de banen van planeten. Ze bepalen niet hoe een bloem groeit of hoe een tijger aan zijn prooi komt.

De overheid dient ons te beschermen tegen misdadigers, niet tegen onszelf. Dat is onze eigen zaak.

Corrupte Amsterdamse rechters

Voor meer van Pat Condell zie hier.

Open brief aan de kunstenaars van Nederland.

Een ingezonden oproep

Afgelopen woensdag was ik op de Parnassusweg. Voor de rechtbank.

Daar werd een demonstratie gehouden voor de vrijheid van meningsuiting. Een demonstratie om te verdedigen dat je mag zeggen wat je denkt, te schrijven wat je voelt, te spelen en te zingen wat je hart en je hoofd je ingeven. Sommigen storen zich aan jouw teksten, voelen zich beledigd door wat jij op jouw podium brengt. Maar zou dat een overweging moeten zijn je te verantwoorden voor een rechter of, erger nog, te zwijgen?

Natuurlijk niet.

Collega's, podiumkunstenaars, schrijvers, componisten, tekenaars, vormgevers, zangers, dichters, scenaristen, romanciers, dansers, acteurs: ik heb jullie gemist!
Waar jullie sympathie of antipathie ook ligt, er is iets dat daarboven uitgaat. Want stel hè, stel dat de heer Wilders wordt veroordeeld, dan is ons mooie vak ook de nek omgedraaid. Wij kunnen dan niet meer schrijven of zeggen wat we zouden willen. Onze personages zouden niet meer kunnen zeggen wat ze te zeggen hebben. Want misschien is er iemand die zich beledigd voelt. Misschien is er iemand ten diepste in zijn heilige overtuiging gekrenkt.

Dat: een heilige krenking van een individu of groepje, zelfs van een grote groep en uiteindelijk zelfs de krenking van een massa, mag nooit een overweging zijn om te zwijgen.

Wie niet lezen wil, leest niet.
Wie niet horen wil, luistert niet.
Wie niet kijken wil, sluit de ogen.

Wie niet in staat is de woorden van de meester in twijfel te trekken... laat hem of haar zwijgen in zijn eigen gelijk, maar niet een ander de vrije gedachte, de vrije uitspraak ontzeggen.

Lieve collega's ik voelde mij, en was feitelijk alleen. Dat wil zeggen: zonder jullie. Het vrije woord, de vrije burger heeft ons nodig. Wij, en hier gaat het over uw ego, wij hebben onszelf nodig! Ik verwacht uw woord, in kapitalen of nette volzinnen voor het vrije woord en voor de vrije gedachte.

Zwijgen, nu al, prematuur, is geen optie.

Uw collega
,
Maarten Vonk

kunstenaar/theatermaker

OM wil sneller 'straffen' maar de straffen blijven halfzacht

"Het Openbaar Ministerie in Amsterdam wil jongeren die zich schuldig maken aan straatcriminaliteit in de toekomst sneller en harder straffen", zo luidden de berichten in de regionale media deze week. Positief nieuws lijkt het. Maar verder lezend, wordt duidelijk dat, hoewel het plan bestaat om sneller te straffen, de straffen zeker niet harder worden. Men blijft vasthouden aan taakstraffen van maximaal 180 uur, zelfs voor roofovervallen. Sterker: men wil de taakstraffen laten uitvoeren in de eigen buurt. Dat zal het straattuig zeker niet afschrikken. Integendeel. Met de kennis in het achterhoofd, dat die taakstraffen niet meer inhouden dan een beetje lanterfanten op straat (in dezelfde buurt waar ze hun rotstreken uithaalden), met in de hand een knijper en een vuilniszak, zal hun status bij de buurtgenootjes er alleen maar door toenemen. Er gaat geen enkele afschrikking vanuit. Alweer een losse flodder dus, bedoeld om het publiek een rad voor ogen te draaien en de illusie te geven dat er harder tegen straattuig opgetreden gaat worden, terwijl hetzelfde halfzachte beleid gehandhaafd blijft. Wat ik me nu afvraag is: waarom prikt geen enkele journalist door dit verhaaltje heen? Worden berichten van het Openbaar Ministerie en andere instanties dan klakkeloos en kritiekloos overgenomen? Bestaat er in Nederland überhaupt nog zoiets als onafhankelijke en kritische journalistiek?

Het Hof versus Geert Wilders

Verbieden is de beste reclame die een boek (of welk product/instantie/persoon dan ook) kan krijgen. Niet allen dat: De aard van de mens kennende is een verbod een directe stimulans om het verbodene te onderzoeken. Dat vooral de christenen deze les niet geleerd hebben! (DE eerste les in de bijbel. Heeft er iemand trek in een appeltje?)

De wettelijke betekenis van "discriminatie" even buiten beschouwing gelaten:

Er zijn twee soorten discriminatie.

Discrimineren (onderscheid maken) is dat wat de mens doet overleven. Zonder dit vermogen is iemand niet in staat om goed van slecht te onderscheiden (kennis van goed en kwaad) en niet in staat verschil te maken tussen een voedzame bes en een giftige, tussen een dorpsstraat en een snelweg. Dit komt de overleving niet ten goede.

Discrimineren kan ook op oneigenlijke gronden. Dat gebeurt als de informatie eenzijdig is, onvolledig en gekleurd. Met ieder oordeel dat we ergens over vellen, maken we onderscheid, discrimineren we.

Om tot een juist oordeel ergens over te komen, is het absoluut noodzakelijk dat alle informatie beschikbaar is. Anders ontstaat er (negatieve) discriminatie zoals in de wet is omschreven.

Het verbieden van boeken als Mein Kampf en de Koran lijkt me daarom contraproductief in een maatschappij die vrijheid hoog in het vaandel heeft staan en in feite tegen de principes van diezelfde maatschappij.

Als ik echter moet kiezen tussen een maatschappij, die bij hoge uitzondering bepaalde boeken verbiedt en een maatschappij, die degenen die die mening uiten vervolgt, dan kies ik voor de eerste en sta ik in deze 100% achter Wilders en beschouw deze vervolging als een directe aanslag op de grondslagen van die eerste.

Jammer dat nu mijn keuze gemaakt moet worden uit 2 negatieve alternatieven. Ik had liever het betere uit het goede willen kiezen, of het goede uit het slechte.

Ik sta volledig achter eenieders recht om over de Islam (of wat dan ook) te zeggen wat hij of zij wil en ik wens hierbij Geert Wilders sterkte en volledige vrijspraak op alle gronden en hoop, dat mensen hem, naast moreel, ook materieel zullen steunen om het peperdure circus dat komen gaat en dat hij noodgedwongen mede moet financiëren te helpen betalen.

De rechters in deze zaak wens ik een helder, onbevooroordeeld discriminatoir vermogen en een welaf- en weloveroverwogen oordeel en na vrijspraak, uitzetting uit het ambt van de rechters die zich in naam van het Hof hebben geleend om dit politieke showproces op touw te zetten.