Wie meer artikelen hier heeft gelezen, weet, dat ik een grote minachting heb voor de reguliere media, in casu de Nederlandse pers. Gekleurd, opruiend, infantiel, onvolledig, onjuist (dit valt meteen op bij artikelen over onderwerpen waar iemand wel van op de hoogte is), badinerend, met het accent op subjectieve beleving, waardoor gevoelens en meningen van omstanders belangrijker zijn dan de feiten en bovenal een tenenkrommende politiek-correcte verdraaiing en subjectieve invulling van gebeurtenissen, het opblazen van trivialiteiten en het downplayen van ernstige zaken, dit is anno 2009 de teneur in de Nederlandse verslaggeving. Het is een meningvormend en manipulerend instrument geworden.
Bij het lezen van de kranten jeuken mijn vingers iedere dag om hier op het blog deze infantiliteiten en beledigingen aan de lezer aan de kaak te stellen, maar het is onbegonnen werk. De voorbeelden zijn te talrijk en vaak te absurd om tegenin te kunnen gaan, zonder een onderzoeksbureau in de arm te nemen of als zodanig actief te worden. Ook hier geldt: Eén dwaas kan meer absurditeiten spuien dan duizend wijzen kunnen weerleggen (en voor wijs wil ik mezelf niet uitgeven).
Maar wat moet ik nu denken van het volgende artikeltje in de Metro van dinsdag jl? Ik schrijf over (inclusief grammaticale- en spelfouten)
Schotse kleuters door politie opgepakt.
Vandalisme -
Twee 3-jarige Schotse jongetjes zijn opgepakt voor vandalisme. De jongens maken deel uit van een groep van tien kinderen van onder de 6 jaar die door de Schotse politie werden ondervraagd voor verschillende misdrijven waaronder vandalisme en aanranding. n de afgelopen drie jaar zijn 6000 misdrijven gepleegd door kinderen jongeren dan drie jaar in het Verenigd Koninkrijk.
Dit wordt te absurd voor woorden. Heren/dames journalisten, de komkommertijd is voorbij. Kleuters van drie randen geen mensen aan en vormen geen bendes. Kleuters van drie kunnen nauwelijks lopen. Wat is de bedoeling van zo'n bericht? Welke redactie laat zoiets zonder toelichting verschijnen?
Hier stokt mijn pen. Als mensen zoiets al slikken, hoe moet het dan met berichten over belangrijker zaken? Het wordt tijd dat er een waakhond komt die de pers in de gaten houdt, net als de pers ooit, in langvervlogen tijden, de waakhond van de politiek heette te zijn.
Het wordt tijd, dat de journalistiek zichzelf eens aan een onderzoek onderwerpt en terugkeert naar haar oorspronkelijke taak: het zo neutraal en duidelijk mogelijk informeren over gebeurtenissen die van belang zijn voor de samenleving.
Het eerste wat zo'n journalistieke rotweiler zou moeten doen, is erop hameren, dat, hoewel objectiviteit nooit helemaal bereikt kan worden, dit geen reden mag zijn om alle objectiviteit overboord te gooien en de journalistiek tot propaganda-apparaat te degraderen. Ik pleit voor een soort Eed van Hippocrates voor journalisten. Een erecode, waar iedere journalist zich aan te houden heeft, op straffe van een ongeschiktheidslabel en de hoon en spot van diegenen, die wel een kwalitatief hoogstaande journalistiek voorstaan.